با آنها مصلحت اسلام را در نظر گرفت . او در عصر پيغمبر صلى الله عليه و آله براى توحيد جنگيد ، بعد از آن حضرت نيز هر كجا جنگيد و مخالفت كرد براى توحيد بود . او مىدانست كه هيچ خطرى براى اسلام و جامعهء اسلامى از روى كار آمدن حكومتهاى جاهلى و مستبد كه شالودهء آنها بر پرستش حاكم از سوى رعيّت استوار مىباشد ، نيست . لذا با تشريفاتى كه بود مخالفت مىكرد و مردم را عادت مىداد تا از حكّام رعب و هراسى نداشته باشند بلكه از خدا و قانون خدا بترسند . جامهء وصله‌دار و كهنه مىپوشيد و وقتى از او مىخواستند كه آن جامه را نپوشد يا مىپرسيدند كه چرا چنان جامه‌اى مىپوشد ، در جواب مىفرمود : يَخشَعُ لَهُ القَلبُ ، وَ تَذِلُّ بِهِ النَّفسُ ، وَ يَقتَدي بِهِ المُؤمِنونَ . « 1 » اين جامه دل را خاشع و نفس را خوار مىسازد و مؤمنان از آن پيروى مىكنند . در نامه‌اى كه به عثمان بن حُنَيف مرقوم فرموده است مىفرمايد : أَلا وَ إِنَّ إِمامَكُم قَدِ اكتَفى مِن دُنياهُ بِطِمرَيهِ ، وَ مِن طُعمِه بِقُرصَيهِ . « 2 » بدان كه امام شما از همهء دنياى خود به دو جامهء كهنه بسنده كرده است و از خوراكش به دو قرص نان . هر كس بخواهد شمّه‌اى از سيرهء امام و برنامه و نظام امامت را بداند اين نامه و نيز نامه‌هايى را كه على عليه السلام به عمّال و حكّام و عاملان زكوات مرقوم فرموده است در نهج‌البلاغه بخواند . وقتى حضرت به شام مىرفت دهقانان انبار كه آن حضرت را ديدند از مركبهاى خود پياده شدند و پيشاپيش آن حضرت شتابان به راه افتادند .

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، حكمت 99 . ( 2 ) . همان ، نامهء 45 .