وَ الَّذينَ اجتَنَبوا الطّاغوتَ أَن يَعبُدوها وَ أَنابوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ البُشرى . « 1 » أَم لَهُم شُرَكاءُ شَرَعوا لَهُم مِنَ الدّينِ ما لَم يَأذَن بِهِ اللَّهُ . « 2 » از ظاهر اين آيات استفاده مىشود كه اطاعت از رژيم سياسى و نظامات و قوانين ، عبادت محسوب مىشود و خضوعى است كه به لحاظ آن بر اطاعت ، عبادت اطلاق مىشود . بنابراين اگر شخص فقط از رژيم و نظام و قوانين و حكومت الهى كه نظام و رژيم واحد است و رنگ هيچ كشور و منطقه و فردى را ندارد ، اطاعت و براى استقرار آن جهاد كند ، موحّد و مؤمن به خدا و كافر به طاغوت است ، و اگر از رژيمها و نظامات و قوانين ديگر و از كَهَنه و احبار و رهبان و جبّاران و زمامداران جور و ظلم و از افراد و اشخاص و حزب و هيأت خاص كه در رژيم حكومت الهى فرمانبرى از آنها به عنوان اطاعت خدا منظور نشده است اطاعت كند ، شرك ورزيده و غيرخدا را عبادت كرده است « 3 » و جنگ و تلاش براى استقرار اين نظامات ، جنگ در راه طاغوت و تأمين منافع اشخاص و سلسله‌ها و منطقه‌ها و احزاب و گروهها و پرستش و عبادت آنهاست . چون حكم و قانونگذارى و عبادت و اطاعت فقط به خدا اختصاص دارد و هر عبادت و اطاعتى كه از حريم عبادت و اطاعت خدا بيرون باشد شرك است . از جمله آياتى كه اگر در مفاد آن دقّت و تأمّل شود همين معنى را از عبادت و پرستش افاده مىكند ، اين دو آيه است :

--> ( 1 ) . زمر ( 39 ) آيهء 17 . ( 2 ) . شورى ( 42 ) آيهء 21 . ( 3 ) . البتّه در صورتى كه قضيّه‌اى در بين نباشد ، و گرنه به حكم آيهء شريفهء « إِلّا أَن تَتَّقوا مِنهُم تُقاةً » ( آل عمران ( 3 ) آيهء 28 ) و آيهء « إِلّا مَن أُكرِهَ وَ قَلبُهُ مُطمَئِنٌّ بِالإيمانِ » ( نحل ( 16 ) آيهء 106 ) خلاف توحيد نخواهد بود .