وَ لا بِذي عِظَمٍ تَناهَت بِهِ الغاياتُ فَعَظَّمَتهُ تَجسيداً بَل كَبُرَ شَأناً وَ عَظُمَ سُلطاناً . عقلها ذات خدا را درنيافتند و او را احاطه نكردند بلكه براى عقلها به سبب عقلها آشكار گرديد و به سبب همان عقلها ادراك آن بر عقول ممتنع شد ( يعنى عقلها درك كردند كه ادراك آن بر عقول ممتنع است ) و به سوى عقلها آنها را محاكمه كرد ( يعنى عقلها را به اينكه كُنه ذات را نمىتوان شناخت به عقلها حواله كرد و محاكمه را به خودشان واگذار نمود و آنان نيز حكم به امتناع كردند ) . خداوند بزرگ است امّا بزرگى او به امتداد نهاياتش نيست تا در حالى كه جسم باشد ، نهايات او را بزرگ گردانَد ، و داراى عظمتى متناهى نيست تا او را به تجسيد عظيم كرده باشد در حالى كه صاحب جسد باشد بلكه از حيث شأن ، بزرگ و از جهت سلطنت ، عظيم است . در خطبهء 234 فرموده است : الحَمدُ لِلَّهِ الَّذى لَبِسَ العِزَّ وَ الكِبرِياءَ ، وَ اختارَهُما لِنَفسِه دونَ خَلقِه ، وَ جَعَلَهُما حِمىً وَ حَرَماً عَلى غَيرِه ، وَ اصطَفاهُما لِجَلالِه . حمد و سپاس خدايى را سزاست كه لباس عزّت و كبريايى پوشيد ، و آن دو را براى خود اختيار كرد نه براى خلق خود ، و آن دو را حريم حرمت خود و حرام بر غير خود نمود ، و آن دو را براى جلال خود برگزيد .