عالى اعلام مىكنند ، اما در ميانه راه ، آن گاه كه در برابر خطر قرار گرفتند برنامه را فراموش مىكنند يا هنگامى كه مال ، اعتبار و مقامى به آنها پيشنهاد كردند مال و مقام يا شهوت‌رانى ، آنها را ذليل و بيچاره ساخته و از هدف خود چشم‌پوشى مىنمايند ؛ اين افراد از هدف خود دست مىكشند . اينان علاوه بر آن‌كه در ميدان فضيلت ، سهمى نصيبشان نمىشود دامنشان به عيب و ننگ ، آلوده مىگردد و اگر از آغاز سخنى نمىگفتند و برنامه‌اى اعلام نمىكردند شرافت و ايمانشان كمتر زيان مىديد . عزم حسينى امام حسين عليه السلام در اينجا نيز مانند جدّ و پدرش از تمام كسانى كه براى حق و به نام عدل قيام كردند برنده ميدان بود ، و وقتى با همه نوع خطرى مواجه شد و هرگونه اسبابى كه ديگران را ناچار به تسليم مىساخت فراهم گشت ، فرمود : نه ، به خدا سوگند ! به خوارى دست در دست شما نمىگذارم و چون بندگان از جهاد فرار نمىكنم . اى بندگان خدا ! من پناه مىبرم به پروردگار خودم و پروردگار شما ازاينكه مرا سنگباران كنيد ، و پناه مىبرم به خدا از هر متكبرى كه ايمان به روز قيامت ندارد . و نيز فرمود : ثُمَّ ايْمُ اللهِ لا تَلْبِثُونَ بَعْدَها الّا كَرَيْثِ ما يُرْكَبُ الْفَرَسُ حَتّى تَدُورَ بِكُمْ دَوْرَ الرَّحى ، وَ تَقْلُقَ بِكُمْ قَلَقَ الْمَحْوَرِ عَهْدٌ عَهَدَهُ الى ابي عَنْ جَدّي فَأَجْمِعُوا امْرَكُمْ ، وَ شُرَكائَكُمْ ثُمَّ لا يَكُنْ امْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوا الي وَلا تُنْظِرُونَ انِّي تَوَكَّلْتُ عَلَى اللهِ رَبِّي وَ