آن بزرگوار بوده تا منتها مراتب اجسام كه بر بُراق طى اين سير فرمود ، و عبارتى كه از او نقل شده اين است : « وَ سُرِي بسيرِه إِلَى اللّهِ مِن ظُلماتِ عالمِ الاجسامِ و الاجرامِ على مركبِهِ الّذي سُمِّي بالبَراقَ في كَمال السُّرعة » و در مورد جنبه‌ى روحانى بودن آن مى گويد : « و ارْتَقي بِرُوحِهِ الْقُدسِيةِ إِلى مَدارِجِ الأَرْواحِ و خَرْقِ الحُجُبِ و بَلغَ قُمَّةَ الضّراح إِلى أَنْ صارَ إِماماً لصفوف الارواحِ النّورية » و در معراج عقلانى مى گويد : « ثُمَّ تَرقّي بِعَقْلِهِ النّوري و نورهِ العقْلي و دَخَلَ سُرادِقاتِ الجَلال و رَفَعَ أَسْتارَ البَهاء و الْجَمالِ إِلى أَنْ وَصَلَ إِلى حَدّ لَمْ يكُنْ بَينَهُ و بَينَ رَبِّهِ أَحَدٌ حَتى نَفْسِهِ الشَّريفِ و ذاته الرَّفيعَة » اين عبارت اگر چه خالى از لطافت نيست و تعبير از معراج جسمانى به « سرى » ، و از روحانى به « ارتقى » ، و از عقلانى به « ترقى » لطف دارد و اگر چه سه مرتبه اى كردن معراج و محدود كردن نوع جسمانى آن به سير تا انتهاى عالم اجسام ، آن چنان كه نفى اصل جسمانى بودن معراج را خلاف ضرورت مى شمارند ، خلاف ضرورت شمرده نشود ، اما چيزى كه هست اين است كه آنچه از معراج در اذهان ، متشرّعه بوده و از ظواهر آيات و احاديث استفاده مىشود اين است كه كل معراج و عروج آن حضرت جسمانى بوده