البته توجه به اين موضوع و اعمال نظارت و مواظبت در اجراى احكام و تكاليف و رعايت آداب حسنه ، محتاج به حصول يك مرحله از رشد و فهم است و تا سطح معارف و معلومات جامعه به حدّ كافى ترقى نكند نبايد انتظار داشت كه همه و هر كس در امر به معروف و نهى از منكر ساعى و كوشا باشد ، ولى نمىتوان اين جهت را عذر مقبولى شمرد و خود را در كوتاهى و غفلتى كه نسبت به اداى اين وظيفه روا داشته‌ايم بىتقصير و معذور بدانيم . در خاتمه اين نكته را هم يادآور مىشويم كه غرض از نگارش اين رساله اين نيست كه بعض مردمان نادان بىاطلاع از آداب و اخلاق حسنه و مسايل امر به معروف و نهى از منكر به نام امر به معروف و نهى از منكر ، هياهو و جار و جنجال برپا كرده براى يك موضوع كوچك ، مفاسد بزرگ توليد كنند ؛ زيرا علاوه بر آنكه امر به معروفى كه چنين اشخاصى بنمايند سودى نخواهد داشت ، ممكن است به واسطه سوء اخلاق و بىنزاكتى و درشتى و خشونت‌هاى بىموردى كه از اين گونه افراد در بسيارى از موارد صادر مىشود ، شريعت سَمحه‌ى سَهله اسلامى كه مبنى بر مهربانى و حسن ادب است و بهترين روش اخلاقى را به جامعه ياد مىدهد ، به صورت ديگر معرفى گرديده و وضع آنها و نادانىهايى كه به اين اسم مرتكب مىشوند ، موجبات تنفّر و انزجار مردم را فراهم كند . پس ، از اين دسته تقاضا داريم كه با مطالعه كتاب‌هايى كه راجع به امر به معروف نوشته شده قبلًا اين نقاط ضعف و نواقص اخلاقى را مرتفع ساخته و آداب و احكام شرعى آن را فرا گيرند . و از كسانى كه ملتفت و آگاه هستند خواهشمنديم كه در اداى اين وظيفه بزرگ ، مسامحه نكرده موجبات سربلندى و افتخار خود و جامعه مسلمين را فراهم فرمايند .