مىشوم كه هنگام يورش طغيانگران بر سالار و سرورمان حضرت فاطمه زهرا روحى لهَا الفداء ، اميرمؤمنان ( عليه السلام ) كجا بود ؟ و موضع آن نمونه جوانمردى و شهامت در برابر اين جنايت زشت و دهشتناك چگونه بود ؟ و دلايل ما پيرامون اين موضع چيست ؟ ج : باسمه جلت اسمائه لازم است پيش از پاسخ به اين پرسش به نكته‌اى مهم اشاره كنم كه : ما به اين‌خاطر كه رهروان مذهب اهل بيت ( عليهم السلام ) هستيم ، به تسليم در برابر آموزه‌ها و امر و نهى آنان فرمان يافته‌ايم ، گرچه حقيقت فرمان يا هشدارى از آنان براى ما روشن نباشد ؛ چراكه بسا در اين موارد راز و حكمتى باشد كه ما از آن آگاهى نيافته‌ايم . « 1 »

--> ( 1 ) - براى نمونه به اين روايت در اين مورد بنگريد . مردى به حضور امام حسن ( عليه السلام ) آمد و گفت : اى فرزند پيامبر ! من از شيعيان و رهروان راه پرافتخار شما هستم ! آن حضرت در ترسيم معيار شيعه بودن ، چنين فرمود : « يا عَبْدَاللهِ ! إنْ كُنْتَ لَنا فِى أوامِرِنا وَزَواجِرِنا مُطيعاً فَقَدْ صَدَقْتَ ، وَ إنْ كُنْتَ بِخِلافِ ذلِكَ فَلا تَزِدْ فِى ذُنُوبِكَ بَدَعْواكَ مَرْتَبَةً شَرِيفَةً لَسْتَ مِن اهْلِها ؛ لاتَقُلْ أنَا مِنْ شِيعَتِكُمْ ، ولكِن قُلْ أنَا مِنْ مُوالِيكُمْ وَ مُحِبِّيكُمْ وَ مُعادِى أعْدائِكُمْ ، وَ أنْتَ فِى خَير وَ إلى خَير ؛ » اى بنده خدا ! اگر در انجام فرمان‌ها و دورىگزيدن از هشدارهاى خدا ، قانون‌گرا و درست‌رفتار هستى ، آنچه در مورد شيعه‌بودن خويش مىگويى ، درست مىگويى ؛ امّا اگر اين‌گونه نمىانديشى و رفتار نمىكنى و در انديشه و منش و عمل ، رهرو راه ما نيستى ، با اين ادّعاى گزاف بر گناهان خويش ميفزاى ؛ چراكه شيعه و رهرو ما خاندان پيامبر بودن ، مقام پُرفرازى است ، و تو با گفتار بدون منش و عملكرد عادلانه و زيبا ، هر گز در خور آن نخواهى بود ؛ پس مگو من شيعه شما خاندان پيامبر هستم ، بلكه بگو : من از دوستداران و هواخواهان شما و از مخالفان دشمنان شما هستم كه در اين صورت ، تو در خير و نيكى به سر مىبرى و در مسير نيك‌انديشى قرار خواهى گرفت . مجموعه ورّام / ص 113 / چاپ مؤسسه حيدرى .