از پيشوايان اهل‌بيت ( عليهم السلام ) اين روايت رسيده است كه : « إنَّ أمْرَنا صَعْبٌ مُسْتَصْعَبٌ لا يَحْتَمِلُهُ إلّا مَلَكٌ مِقرَّبٌ ، أَوْنَبِىٌّ مُرْسَلٌ ، أَوْ عَبْدٌ امْتَحَن‌َاللهُ قَلْبَةُ لِلْإيْمانِ . . . » ؛ « 1 » بىترديد كار و راه ما دشوار و دشوارىآور است و جز فرشته مقرّب يا پيامبر فرستاده‌شده يا بنده‌اى كه خدا قلب او را به ايمان آزموده است ، كسى بار مسئوليت آن را نمىتواند به دوش كشد . . . . امّا موضع اميرمؤمنان ( عليه السلام ) در اين داستان غم‌انگيز و فاجعه‌بار ؛ آرى ، درست است كه اميرمؤمنان ( عليه السلام ) سالار همه غيرتمندان و حق‌طلبان روزگاران است ، امّا اگر شرايط روزگار و ماندگارى دين و آيين چنان بطلبد كه آن حضرت بر هر بيدادى در حقّ خود و خاندانش شكيب ورزد ، آيا باز هم مىتواند دست به شمشير شجاعت و مقاومت ببرد ؟ بهويژه كه از برادرش رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) در اين مورد آينده‌نگرى و اخبارى درباره رويدادهاى تلخ پس از رحلت آن بزرگوار نزد اوست ، و پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) آن حضرت را در برابر آن رويدادهاى تلخ آگاه ساخته و به شكيب و بردبارى فرمان داده است ، و همان تجاوزكاران نيز از اين اخبار و احاديث آگاهى داشتند و به‌همين جهت هم گستاخى تهاجم به‌خانه او را

--> ( 1 ) - خصال صدوق / ص 290 . گفتنى است كه در برخى نسخه‌ها به‌جاى واژه « أمْرَنا » ، « حَدِيثَنا » آمده است كه تفاوتى در معنا نمىبينيم .