اين بيان ، اگر از آن حضرت به‌صورت مسامحه به هدف نهايى نيز تعبير گردد ، اشكال مورد اشاره پيش نمىآيد . البته طرح كامل اين بحث ، فرصت و مجال گسترده‌اى مىطلبد . ب . اشكال و محذور فلسفى مورد اشاره تنها در علّت موجبه است ، و امّا برابر ظاهر روايت كه پيشوايان معصوم هدف نهايى از آفرينش جهان باشند ، در اين صورت موردى براى اشكال و توهّم يادشده نمىماند . ج . پس از آن‌كه پيامبر گرامى ( صلى الله عليه وآله ) نه تنها برترين پديده آفرينش كه والاترين انسان شناخته شد ، و پس از آن‌كه آن حضرت سبب نيك‌بختى بشريت و عامل نائل‌آمدن بندگان كمالجوى خدا به‌جايگاه والاى انسانى و كمالات معنوى و زندگى جاودانه عنوان يافت ، و با عنايت به اين نكته ظريف كه درخشش آن وجود گرانمايه و پايندگى و پويندگى راه و رسم مترقى او نيز در گرو وجود ارجمند على و فاطمه و فرزندان معصوم آن دو وجود ارجمند ( عليهم السلام ) است ، در آن صورت دورترين و نهايىترين هدف آفرينش جهان و جهانيان براى انديشمندان ژرف‌نگر قابل درك و دريافت است . بهويژه كه به‌جايگاه والاى على ( عليه السلام ) در قرآن بنگريم كه مىفرمايد : « بَلِّغْ ماأُنْزِلَ إلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ مِنْ وِلَايةِ عَلِىٍّ وَ إنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ . . . » ؛ اى پيامبر ! آنچه از جانب پروردگارت در مورد ولايت على ( عليه السلام ) به‌سوى تو فروفرستاده شده است ، آن را به مردم برسان ؛ و اگر ] چنين [ نكنى پيام او را نرسانده‌اى ؛ و