جوان هنوز جاى پاى خود را محكم نكرده است كه دوران پيرى از راه مىرسد ؛ آيا هدف از اين دستگاه بزرگ و عظيم اين بوده كه اين موجود چند روزى در اين جهان آمده و اين دورانها را همراه با رنجهايش تحمل نموده با صرف مقدارى غذا و پوشيدن تعدادى لباس نابود گشته و همه چيز پايان يابد ؟ آيا در اين صورت آفرينش انسان بيهوده نيست ؟ آيا هيچ عاقلى اين همه تشكيلات عظيم را براى چنين پايان و مقصدى تنظيم مىنمايد ؟ مطالعهء اين جهان باعظمت به تنهايى دليل بر اين است كه اين جهان مقدمه‌اى براى عالمى گسترده‌تر ، جاودانى و ابدى است . و تنها وجود چنين جهان گسترده‌اى است كه مىتواند به زندگى ما معنا و مفهوم بخشد و آن را از پوچى در آورد . اينجاست كه آنها كه اصل معاد را قبول ندارند ، اعتراف به پوچى اين زندگى مىكنند ، تا جائى كه گروهى از آنها اقدام به خودكشى و نجات از اين زندگى بىمعنا را مايهء افتخار مىشمرند ! ولى آن كس كه به خداوند و حكمت بىپايان او ايمان دارد ، زندگى اين جهان را مقدمه‌اى براى زندگى جاويدان سراى ديگر مىداند . قرآن مجيد در يك جمله كوتاه و پر مغز مىفرمايد : « آيا گمان كرديد كه شما را بيهوده آفريده‌ايم و شما به سوى ما باز نمىگرديد » « 1 » . ب - برهان عدل دقت در نظام هستى و قوانين آفرينش نشان مىدهد كه همه چيز آن منظم و حساب شده بوده و هر چيزى در جاى خود قرار گرفته است و از

--> ( 1 ) - سورهء مؤمنون ( 23 ) : آيهء 115