1 - ايجاد روحيهء مسؤوليت پذيرى در انسان‌ها . انسانى كه به خدا و يگانگى او اعتقاد دارد خود را در مقابل كارهايش مسؤول مىداند ، زيرا موجودى به نام خداى بينا را بر اعمالش ناظر مىبيند ، پس تلاش مىكند كه از كارهاى بد پرهيز نمايد و به انجام كارهاى نيك بپردازد ؛ به همين جهت در جامعه‌اى كه خدا باورى در متن زندگى مردم قرار دارد كارهاى زشت و ناپسند ترك گشته و كارهاى مفيد و سازنده از رونق بالايى برخوردار است . 2 - چون او را همه‌كارهء جهان مىدانيم ، غير او را هر كه و هرچه باشد ناتوان و ضعيف مىشماريم و تنها از او كمك مىخواهيم ؛ همانطور كه در سورهء حمد بارها در نمازهايمان تكرار مىكنيم « ايّاك نستعين » يعنى : فقط از تو كمك مىجوييم . انسان مؤمن در تمام سختىها و مشكلات از خداوند استمداد مىجويد . 3 - براى غير خدا اظهار بندگى و پرستش نمىكنيم ، در مقابل هيچ بشرى كرنش نمىنماييم ، و عبادتهايمان را تنها براى او قرار مىدهيم . يكى از شعارهاى نمازگزاران اين است : « ايّاك نعبد » يعنى : فقط تو را پرستش و عبادت مىنماييم .