از نهايت خضوع است كه قلب معبود ، عظمت خالق را درك مىكند . « 1 » هنگامى كه مىگوييم ( سعدانة نبت ) اين تعريف نيست بلكه تبديل لفظ به لفظ و تعريف شرح الاسمى است و عبادت به معنى ( طاعة مع الخضوع ) از همين نوع است . عبادت وقتى از اعماق قلب و جان صورت مىگيرد كه عابد عظمت معبود را درك كند و اين ادراك وقتى به نهايت خود برسد ، قلب خود به خود خضوع پيدا مىكند و در مقابل ذات اقدس الهى سر تسليم فرود مىآورد . همانطور كه گذشت ميان ( عبادت ) و ( عبوديت ) تفاوت وجود دارد ؛ ( عبادت يعنى پرستش و عبوديت يعنى بندگى و به همين خاطر ميان « عبد و عبيد » فرق گذاشته‌اند ؛ عباد بيشتر با خداوند استعمال مىشود : وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا « 2 » ؛ و بندگان خداوند رحمن ، كسانى هستند كه در زمين با فروتنى و خضوع راه مىروند . يا أَن ينَزِّلُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ عَلَى مَن يشَاء مِنْ عِبَادِهِ « 3 » ؛ خداوند از فضلش بر هر كس از بندگانش بخواهد ( وحى ) را نازل مىكند . اما ( عبيد ) غالباً در مورد غير خداوند استعمال مىشود ، هر چند اين دو واژه جمع ( عبد ) مىباشد . عبادت اگر از عبد مشتق شده باشد جمعش عبادات است اما اگر از عبوديت مشتق شده باشد جمعش

--> ( 1 ) . رشيد رضا ، المنار ، ج 1 ، ص 56 . ( 2 ) . سوره فرقان ، آيه 63 . ( 3 ) . سوره بقره ، آيه 90 .