مىدهد ، مؤسسه‌اى بنياد مىگذارد ، كتابى مىنويسد ، باغى احداث مىكند ، مدرسه يا دانشگاهى ايجاد مىنمايد ، به نام دوستى ، عزيزى و بزرگى مورد علاقه ، آن كار را انجام مىدهد تا عمل او ، با اين نسبت ، متبرك باشد ، يا مادامى كه اين كار و عمل باقى بماند نام آن عزيز و بزرگ هم زنده و پايدار باشد . گاهى نوزادى را به نام عزيز از دست رفته‌اى نامگذارى مىكنند تا نام او زنده باشد و با ديدن اين كودك به ياد آن عزيز از دست رفته باشند . بتپرستان عرب ، كار خود را به نام « لات » و « عزّى » و ساير بت‌ها انجام مىدادند « 1 » ، خداوند تذكر مىدهد اگر بناست كارها به نام و ياد كسى انجام شود ، آن كه مستحق اين اكرام است ، خداست زيرا حقيقتى است باقى و جاودانى و هر چيزى كه به او نسبت داده نشود باطل و محو خواهد شد . بقاء و بركت هر چيز به قدر سهم و نصيبى است كه خدا در آن چيز دارد . اين فكر بايد در همه چيز و همه جا جلوه‌گر باشد ؛ در نامگذارى نوزادان به جاى عبدمناف ، عبدالدار و عبدالعزى كه در جاهليت آن روز معمول بود و چه به جاى مهرداد و تيرداد و آذرداد كه در جاهليت معاصر معمول شده است ، عبدالله و مهدى و . . . نامگذارى شود ، و به جاى شعار « اعْلُ هُبل اعْلُ هُبلُ » يا « إنَّ لنا عزّى و لا عزى لكم » شعار « اللهُ أعلى و أجَلّ » و « اللهُ مَولانا و لا مَولا لكم » سر داده شود . آيه بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اشاره بدين معنى است كه اين عمل من به خاطر خودم ، زندگيم ، هوى و هوسم و افكار باطلم نيست ،

--> ( 1 ) . مراغى ، تفسير مراغى ، ج 1 ، ص 28 .