وظيفهء آن دسته از مردم كه توانايى دارند اين است كه حجّ خانهء او كنند و هر كس كفر ورزد ( و حجّ را ترك كند ) خداوند از همهء جهانيان بىنياز است . » كعبه اين بنيان مقدّس توحيد همه ساله هزاران عاشق شيفتهء حقّ را در آغوش پرمهر خود جاى مىدهد . هنوز نداى ابراهيم خليل الرحمان گوش جان ميليونها مسلمان حق‌جو را مىنوازد و آنان را از دور و نزديك براى پىبردن به منافع عظيم مادّى و معنوى كه در فريضهء حجّ نهفته است به گرداگرد « كعبه » فرامىخواند . فريضه‌اى كه قرآن مجيد رويگردانى از آن را « كفر » خوانده است . مسلمانان در اين آزمون بزرگ و ميدان عشق و بندگى ، بندهاى تعلّق و دلبستگى را مىگسلند ، ديار و سرزمين و خاندان و مال و جاه و مقام را ترك مىگويند و به سرزمين وحى گام مىنهند . حاجى در ميقات لباس تعلّق به دنيا را از تن مىكند و جامهء احرام را كه لباس بندگى خداست مىپوشد ، گويى با اين كار عزم آن مىكند تا گناه و معصيت و دلبستگىهاى دنيوى را براى هميشه كنار نهد و بندهء خوب خدا باشد . با احرام بستن نه تنها محرّمات احرام كه همهء محرّمات الهى را براى هميشه برخود حرام مىكند ، با طوافش عزم مىكند كه همواره گِرد خدا و خشنودى او بگردد . با نماز طواف ، بينى شيطان را به خاك مىمالد . در سعى ، درس خوف و رجا را تكرار مىكند و تلاش‌هاى مخلصانهء هاجر و تعبّد و تسليم