احكام وضوى جبيره چيزى كه با آن زخم ، دمل و يا عضو شكسته را مىبندند و دارويى كه روى زخم و مانند آن مىگذارند ، جبيره ناميده مىشود . « مسألهء 353 » اگر در يكى از اعضاى وضو ، زخم يا دمل يا شكستگى باشد ، چنانچه روى آن باز بوده و آب براى آن ضرر نداشته باشد ، بايد به نحو معمول وضو گرفت . « مسألهء 354 » در صورتى كه زخم ، دمل يا شكستگى در صورت و دستها بوده و روى آن باز باشد و آب ريختن روى آن ضرر داشته باشد ، بايد اطراف آن را بشويد و چنانچه كشيدن دست تر بر آن ضرر نداشته باشد و محل هم نجس نباشد ، بايد دست تر بر آن بكشد و اگر اين مقدار نيز ضرر داشته يا زخم نجس باشد و نتوان آن را آب كشيد ، بايد اطراف زخم را به گونه‌اى كه در وضو گفته شد ، از بالا به پايين بشويد و بنابر احتياط مستحب پارچهء پاكى روى زخم بگذارد و دست تر روى آن بكشد و تيمّم لازم نيست ، ولى اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد ، اطراف زخم را به گونه‌اى كه در وضو گفته شد از بالا به پايين بشويد و بنابر احتياط مستحب ، تيمّم نيز بنمايد . « مسألهء 355 » اگر زخم يا دمل يا شكستگى در محل مسح يعنى در جلوى سر يا روى پاها بوده و روى آن باز باشد ، چنانچه نتواند آن را مسح كند ، بايد وضو بگيرد و مستحب است كه در وضو پارچهء پاكى روى محلّ مسح بگذارد و روى پارچه را مسح كند و بنابر احتياط واجب پس از اين وضو تيمّم نيز بنمايد . « مسألهء 356 » اگر روى دمل ، زخم يا شكستگى بسته باشد ، چنانچه باز كردن آن ممكن بوده و زحمت و مشقّت نيز نداشته و آب نيز براى آن ضرر نداشته باشد ، بايد روى آن را باز كند و وضو بگيرد ، چه زخم و مانند آن در صورت و دستها باشد و چه جلوى سر و روى پاها . « مسألهء 357 » اگر نتوان روى زخم را باز كرد ولى زخم و چيزى كه روى آن گذاشته شده پاك باشد و رساندن آب به زخم ممكن باشد و ضرر ، زحمت و مشقّت نيز نداشته باشد ، بايد آب را به روى زخم برساند و اگر زخم يا چيزى كه روى آن