داخل وقت بجا آورد ، ولى مقدارى از آن در خارج وقت واقع شود ، ظاهراً بين تيمم و وضو مخير است ، اگرچه بعيد نيست كه تيمم موافق با احتياط باشد ؛ ولى اگر براى وضو و تيمّم به يك اندازه وقت لازم باشد ، بايد وضو بگيرد . « مسألهء 306 » كسى كه در تنگى وقتِ نماز بايد تيمّم كند ، اگر براى خواندن نمازى كه وقتش تنگ شده وضو بگيرد ، وضوى او باطل است و اگر به قصد ديگرى مثل دست زدن به قرآن و يا با طهارت بودن وضو بگيرد نيز وضويش خالى از اشكال نيست . * شرط هشتم : به قصد قربت ( يعنى براى انجام فرمان خداوند ) وضو بگيرد و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد ، باطل است . « مسألهء 307 » لازم نيست نيّت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ، ولى بايد در تمام مدّت وضو گرفتن ، متوجه باشد كه وضو مىگيرد ، به گونه‌اى كه اگر از او بپرسند : چه مىكنى ؟ بگويد : وضو مىگيرم . * شرط نهم : وضو را به ترتيبى كه گفته شد بجا آورد ؛ يعنى اوّل صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد و احتياطاً بايد پاى راست را پيش از پاى چپ مسح كند و اگر به اين ترتيب وضو نگيرد ، وضوى او باطل است . * شرط دهم : كارهاى وضو را پشت سر هم انجام دهد . « مسألهء 308 » اگر بين كارهاى وضو به قدرى فاصله شود كه عرفاً يك عمل واحد به حساب نيايد و نگويند كه اين شخص در حال وضو گرفتن است ، وضوى او باطل است و خشك شدن اعضاى سابق وضو نيز اگر بيانگر اين حالت باشد ، وضو را باطل مىكند . « مسألهء 309 » اگر كارهاى وضو را پشت سر هم بجا آورد ، ولى به واسطهء گرماى هوا يا حرارت زياد بدن و مانند آن اعضاى وضو خشك شوند ، وضوى او صحيح است . « مسألهء 310 » راه رفتن در بين وضو اشكال ندارد ، پس اگر بعد از شستن صورت و دستها چند قدم راه برود و بعد سر و پا را مسح كند ، وضوى او صحيح است . * شرط يازدهم : شستن صورت و دستها و مسح سر و پاها را خود انسان انجام دهد