اوّل : آن كه همراه مدفوع ، نجاست ديگرى مثل خون بيرون آمده باشد . دوم : آن كه نجاستى از خارج به مخرج مدفوع رسيده باشد . سوم : آن كه اطراف مخرج بيشتر از مقدار معمول آلوده شده باشد . در غير اين سه صورت مىشود مخرج را با آب شست و يا به دستورى كه بعداً گفته مىشود ، با پارچه و سنگ و مانند آنها پاك كرد ، اگرچه شستن با آب بهتر است . « مسألهء 240 » مخرج ادرار با غير آب پاك نمىشود و اگر با آب جارى يا كُر ، يك مرتبه بشويند كافى است ؛ ولى احتياط واجب آن است كه با آب قليل ، دو مرتبه بشويند و چنانچه بول كسى از غير مجراى طبيعى خارج شود ، اگر بخواهد محلّ خروج ادرار را با آب قليل بشويد ، بايد دو مرتبه آن را بشويد . « مسألهء 241 » اگر مخرج مدفوع را با آب بشويند ، بايد چيزى از مدفوع در آن نماند ، ولى باقى ماندن رنگ و بوى آن مانعى ندارد و اگر در مرتبهء اوّل به گونه‌اى شسته شود كه ذرّه‌اى از مدفوع در آن نماند ، دوباره شستن لازم نيست . « مسألهء 242 » هرگاه با سنگ و كلوخ و مانند اينها مدفوع را از مخرج بر طرف كنند ، محل پاك مىشود و باقى ماندن اثرى از آن كه معمولًا جز با آب پاك نمىشود ، اشكال ندارد . « مسألهء 243 » لازم نيست با سه سنگ يا پارچه مخرج را پاك كنند ، بلكه با اطراف يك سنگ يا يك پارچه هم كافى است ، امّا مراعات سه مرتبه احتياطاً لازم است هرچند با كمتر از آن نيز محل پاك شود و اگر با سه مرتبه پاك نشود ، بايد به قدرى ادامه دهد كه محل پاك شود و اگر با استخوان و سرگين محل را پاك كند ، پاك شدن آن ، محلّ اشكال است ؛ و اگر با چيزهايى كه احترام آنها لازم است خود را پاك كند ، معصيت كرده است و حتى گاهى موجب كفر مىشود ، ولى مخرج پاك مىگردد . « مسألهء 244 » اگر شك كند كه مخرج را تطهير كرده يا نه - اگرچه هميشه بعد از ادرار يا مدفوع فوراً تطهير مىكرده - بايد خود را تطهير نمايد . « مسألهء 245 » اگر بعد از نماز شك كند كه قبل از نماز مخرج را تطهير كرده يا نه ، نمازى كه خوانده صحيح است ، ولى براى نمازهاى بعد بايد تطهير كند .