« شهد عليه بذلك الشاهدان » ؛ امّا امام عليه السلام فرمود : « الشهود » كه جمع و اقلّ آن سه نفر است . و از آن جا كه سه شاهد قائلى ندارد ، بنابراين ، آن را بايد بر چهار شاهد حمل كرد - . امير مؤمنان عليه السلام دستور داد با شمشير به آن مرد زده تا او را كشتند ؛ امّا بر غلام كمتر از حدّ زدند ؛ زيرا ، مكلّف نبود . و فرمود : اگر بالغ بودى تو را مىكشتم ، چرا كه بر وطى و دخول او تمكين كردى . نقد استدلال : امام صادق عليه السلام در مقام نقل حادثه و واقعه بوده ، و مىفرمايند : چهار شاهد شهادت دادند ؛ و اين بر لزوم چهار شاهد دلالت ندارد . درست است كه در آن واقعه چهار شاهد حضور داشتند ، امّا امكان دارد كه براى ثبوت حدّ ، دو نفر هم كافى باشد ؛ از اين رو ، نمىتوان به اين روايت استدلال كرد . در اشكال بر اين مطلب ، همان گونه كه در گذشته گفتيم ، اگر راوى حادثه‌اى را حكايت كند ، اين اشكال جا دارد ؛ امّا در اين روايت ، امام صادق عليه السلام آن واقعه را توضيح مىدهد و در مقام بيان حكم واقعى است ؛ زيرا ، يكى از راه‌هاى بيان حكم ، نقل وقايع زمان پيامبر صلى الله عليه و آله يا امير مؤمنان عليه السلام است . هنگامى كه امام عليه السلام مىفرمايد : « شهد عليه بذلك الشهود » ، آن را نمىتوان مانند بيان راوى و تعليل او دانست . دليل هفتم : وعن محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن سيف بن الحارث ، عن محمّد بن عبدالرّحمن العزرمي ، عن أبيه عبدالرّحمن ، عن أبي عبداللَّه ، عن أبيه عليهما السلام ، قال : اتي عمر برجل قد نكح في دبره فهمَّ أن يجلده ، فقال للشّهود : رأيتموه يدخله كما يدخل الميل في المكحلة ؟ قالوا : نعم . فقال لعليّ عليه السلام : ما ترى في هذا ؟ فطلب الفحل الّذي نكح فلم يجده ، فقال عليّ عليه السلام : أرى فيه أن تضرب عنقه . قال : فأمر فضربت عنقه ، ثمّ قال : خذوه ، فقد بقيت له عقوبة اخرى . قال : ما هي ؟ قال : ادع بطنّ من حطب ، فدعا بطنّ من حطب فلفّ فيه ثمّ أحرقه بالنّار . « 1 »

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 420 ، باب 3 از ابواب حدّ لواط ، ح 3 .