مطلب اوّل : جواز جمع بين احراق و غير آن دليل بر اين مطلب ، روايت صحيحه‌اى است كه صاحب وسائل قدس سره آن را به صورت دو روايت نقل مىكند . صورت اوّل : وعن محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن سيف بن الحارث ، عن محمّد بن عبدالرّحمن العزرمي ، عن أبيه عبدالرّحمن ، عن أبي عبداللَّه عليه السلام ، عن أبيه عليه السلام ، قال : اتي عمر برجل قد نكح في دبره فهمَّ أن يجلده ، فقال : للشّهود . رأيتموه يدخله كما يدخل الميل في المكحلة ؟ قالوا : نعم ، فقال لعليّ عليه السلام : ما ترى في هذا ؟ فطلب الفحل الّذي نكح فلم يجده ، فقال عليّ عليه السلام : أرى فيه أن تضرب عنقه : قال : فأمر فضربت عنقه ، ثمَّ قال : خذوه ، فقد بقيت له عقوبة اخرى ، قال : و ما هي ؟ قال : ادع بطنّ من حطب ، فدعى بطنّ من حطب فلفَّ فيه ثمَّ أحرقه بالنّار . « 1 » فقه الحديث : در اين صحيحه ، امام صادق عليه السلام از پدرش نقل مىكند : مردى را نزد عمر آوردند كه مفعول واقع شده بود . تصميم گرفت او را تازيانه بزند ؛ از شهود پرسيد : آيا به چشم خود دخول را مشاهده كرديد ؟ گفتند : آرى . از امير مؤمنان عليه السلام پرسيد : در اين رابطه نظر شما چيست ؟ حضرت فرمود : فاعل را نيز طلب كنيد . گشتند ولى او را پيدا نكردند . امام عليه السلام فرمود : به نظر من او را گردن بزنيد . عمر دستور داد گردنش را زدند . پس از آن امام عليه السلام فرمود : او را نگاه داريد ، يك مجازات ديگر باقى مانده است . عمر گفت : چه مجازاتى ؟ امام عليه السلام فرمود : دستور بده دسته‌اى هيزم بياورند ، آن‌گاه او را در وسط هيزم پيچيدند و هيزم را آتش زدند .

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 420 ، باب 3 از ابواب حدّ لواط ، ح 3 .