در اين زمينه به شكلى كه مدّ نظر اين نوشتار است ، - با توجّه به بررسىهاى صورت گرفته - مشاهده نمىشود . طرح سؤالات و بيان فرضيات مهمترين پرسش‌هايى كه در اين تحقيق مورد توجّه قرار گرفته‌اند ، بدين شرح است : 1 . آيا تنبيه بدنى كودكان از ديد نظام بين‌المللى حقوق بشر - ( اسناد و رويّه موجود ) - و ديدگاه فقه اماميّه قابل تقريب و تعامل است ؟ 2 . مقصود از تنبيه و تأديب كودكان در نظام بين اللملل حقوق بشر و فقه اماميّه چيست ؟ هم‌چنين مراد از مفاهيمى نظير : مجازات ظالمانه ، تحقيرآميز ، غيرانسانى ، شكنجه كه با تنبيه بدنى ارتباط دارند ، در نظام حقوق بشر چيست و مصاديق‌آن‌ها كدام‌اند ؟ 3 . آيا والدين و يا ديگران ، اجازه تنبيه بدنى كودكان در هر سنّى را دارند ؟ 4 . رويكرد نظام حقوق بشر نسبت به تنبيه بدنى كودكان و ديگر سوء رفتارها چيست ؟ 5 . ديدگاه فقه شيعى نسبت به اين اعمال چيست ؟ و بر اساس كدام مبانى و ادلّه اجازه تنبيه بدنى كودكان در فقه اماميّه صادر شده است ؟ 6 . كيفيّت تنبيه بدنى كودكان از نظر فقه اماميّه به چه صورتى است ؟ و ديدگاه فقه شيعه در مورد افراط و تفريط در تنبيه بدنى كودكان چيست ؟ به دنبال پرسش‌هاى فوق ، فرضيه‌هاى اين تحقيق نيز به شرح زير است : 1 . به طور اجمال ، در فقه شيعى حقّ تنبيه بدنى كودك كه در نظام بين‌المللى حقوق بشر ممنوع دانسته شده ، به رسميّت شناخته شده است ؛ بر اين اساس ، مىتوان كودكان را تنبيه و تأديب كرد ؛ اما اين ، به آن معنى نخواهد بود كه امكان تعامل و نزديكى بين اين دو ديدگاه وجود ندارد ؛ بلكه با استفاده از شيوه‌هاى استنباط فقهى ، مىتوان بين اين دو نظام حدّاكثر تقريب را ايجاد نمود . 2 . منظور از تنبيه بدنى ، هر نوع عملى است كه به تماميّت جسمانى كودك آسيب رساند . اين عمل از نظر شدّت و ضعف ، درجات متفاوتى دارد كه با توجّه به آن درجات تقسيم مىشود و تحت ساير عناوين هم‌چون شكنجه و رفتار ظالمانه قرار مىگيرد .