3 . آن‌چه مسلّم است اين كه دوران كودكى به ادوار مختلف تقسيم مىشود ؛ تنبيه بدنى تا قبل از آن كه كودك به مرحله تمييز برسد ، جايز نيست . 4 . نظام بين الملل حقوق بشر نسبت به تنبيه بدنى كودكان و ساير سوء رفتارها رويكردى منفى داشته و اجازه تنبيه بدنى كودكان را به هيچ عنوان صادر نمىنمايد . 5 . مشهور فقهاى اماميه تنبيه بدنى كودكان را جايز مىدانند ؛ و مهم‌ترين ادلّه آنان روايات وارده از معصومين : مىباشد . 6 . در مورد كيفيّت تنبيه بدنى كودكان نظرات متفاوتى وجود دارد ؛ اما رعايت مصلحت و غبطه كودك در اين زمينه از اهميّت ويژه‌اى برخوردار است ؛ و چنان‌چه در تنبيه بدنى از حدّ متعارف تجاوز شود ، مجرىِ تنبيه مسؤول است و بايستى خسارت وارد آمده را جبران كند . روش تحقيق همان‌گونه كه از عنوان بحث مشخّص است ، روش تحقيق حاضر به طور كلّى ، روش تحليلى و تطبيقى است ؛ كه علاوه بر توصيف و تحليل ممنوعيّت تنبيه بدنى كودكان از ديدگاه نظام بين‌الملل حقوق بشر و مقايسه‌ى آن با ديدگاه فقه شيعه ، سعى بر ارائه‌ى راه‌كارهاى حقوقى و فقهى دارد . و از جهتى ديگر ، اين تحقيق ، تحقيقى كتابخانه‌اى خواهد بود . سازماندهى تحقيق ساختار اصلى اين پژوهش بر اساس موضوع آن طراحى شده است ؛ اما از آنجا كه براى به انجام رسانيدن مطالعه‌اى كامل و نتيجه بخش ، توجّه به برخى از مباحث تمهيدى و مقدّماتى ضرورى مىنمود ، بخش نخست تحقيق حاضر به بررسى « مفاهيم و كليات » مرتبط با موضوع ، اختصاص يافته است . بعد از آن ، در دو بخش ، ديدگاه نظام بين‌الملل حقوق بشر و فقه اماميه در مورد تنبيه بدنى كودكان مورد