امام عليه السلام در ادامه ، در مورد عدم وجوب نماز شب مىفرمايند : علّت آن كه خداوند نماز شب را براى مردم واجب نكرده ، آن است كه آنان نمىتوانند وقت نماز شب را بفهمند كه چه زمانى است و اين كار براى آنان مشكل است ؛ به همين جهت ، اين تكليف را واجب ننموده است . خداوند از ميان شبانه روز آسان‌ترين اوقات را براى نماز قرار داده است ؛ همان‌گونه كه در قرآن كريم بيان مىكند : « براى بندگانش آسانى خواسته است نه سختى و مشقّت . » همان‌طور كه ملاحظه مىشود ، امام رضا عليه السلام از آيه شريفهء « يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ » به عنوان علّت عدم جعل وجوب براى نماز شب استفاده مىكنند با آن كه موضوع آيهء شريفه در قرآن كريم مربوط به روزه است ؛ بنابراين ، معلوم مىشود كه آيهء شريفه اختصاصى به بحث صوم ندارد و در مقام تعليل است و كلّيت دارد . فقهاى بزرگوار نيز در موارد متعدّدى به اين آيهء شريفه استدلال كرده‌اند . همانند : شيخ مفيد رحمه الله در « المقنعة » « 1 » ، مرحوم سيّد مرتضى در « رسائل » « 2 » ، سيّد ابن زهره قدس سره در « غنيةالنزوع » « 3 » ، مرحوم علّامه حلّي در همه كتابهايش « 4 » ، شهيد اوّل قدس سره در « ذكرى » « 5 » ، ابن‌فهد حلّي رحمه الله در « المهذّب البارع » « 6 » ، مرحوم شهيد ثانى در « مسالك الأفهام » « 7 » ، مرحوم اردبيلى در « مجمع الفائدة و البرهان » « 8 » و فاضل هندى رحمه الله در « كشف اللثام » « 9 » .

--> ( 1 ) . محمّد بن محمّد بن النعمان العكبرى البغدادى ، المقنعة ، صص 295 و 351 . ( 2 ) . الشريف المرتضى ، رسائل ، ج 2 ، ص 246 . ( 3 ) . السيّد حمزة بن على بن زهرة الحلبى ، غنية النزوع إلى علمى الأصول و الفروع ، ص 134 . ( 4 ) . از جمله ر . ك : منتهى المطلب فى تحقيق المذهب ، ج 3 ، ص 32 ؛ تذكرة الفقهاء ، ج 2 ، ص 159 ؛ مختلف الشيعة فى احكام الشريعة ، ج 3 ، صص 326 و 327 . ( 5 ) . محمّد بن جمال الدّين مكّى العاملى ، ذكرى الشيعة فى أحكام الشريعة ، ج 2 ، صص 347 و 445 . ( 6 ) . احمد بن محمّد بن فهد الحلّى ، المهذّب البارع فى شرح مختصر النافع ، ج 2 ، صص 9 و 179 . ( 7 ) . زين الدين بن على العاملى ، مسالك الافهام إلى تنقيح شرائع الإسلام ، ج 6 ، ص 206 . ( 8 ) . المولى احمد المقدس الاردبيلى ، مجمع الفائدة و البرهان فى شرح إرشاد الأذهان ، ج 3 ، ص 435 و ج 6 ، صص 79 و 191 و ج 11 ، ص 277 . ( 9 ) . بهاء الدين محمّد بن الحسن الاصفهانى ، كشف اللثام عن قواعد الأحكام ، ج 2 ، ص 439 و ج 4 ، ص 318 و 324 .