توسط ابزار وارد رحم زن اجنبيّه كردند ، در اين صورت بايد بگوييم كه حفظ نكردن فرج بر آن مرد صدق نكرده ، پس مشمول آيهء شريفه نخواهد بود و لازم مىآيد كه اين فرض جايز باشد ، در حالى كه هيچ گاه استدلال كننده اين تفصيل را نخواهد پذيرفت . پس ذيل آيه شامل جايى كه مرد منى خود را به جهت داخل شدن در رحم زن اجنبيّه خارج نكرده ، بلكه بدون اختيار و اطلاع او ، ديگران از نطفه‌اش چنين استفاده‌اى كرده‌اند ، نخواهد شد . جهت دوم : به دو دليل و قرينه مىتوانيم بگوييم كه مراد از حفظ فرج در اين آيه ، حفظ آن از زنا مىباشد و عبارت « ما وراء ذلك » نيز به استفادهء نامشروع از طريق مقاربت جنسى ، با غير همسر و كنيز ، اشاره دارد : دليل نخست : قرينهء داخليّه‌اى كه در آيه وجود دارد ، يعنى استثناى همسر و كنيز ؛ چه ارتباط مرد با اين افراد از طريق مقاربت و لمس است ، نه شكل ديگر . بنا بر اين بايد مراد از « فمن ابتغى وراء ذلك » نيز مقاربت نامشروع باشد . دليل دوّم : با توجّه به رواياتى كه در ذيل آيهء اوّل ذكر كرديم ، مقصود از حفظ فرج در اين آيه ، حفظ آن از زنا مىباشد ، چون آن روايات بيان داشتند كه در همه جاى قرآن مگر در آيهء 31 سورهء نور ، مراد از حفظ فرج ، حفظ آن از زناست . پاسخ به مناقشهء استدلال به آيه در اينجا به جهت تحكيم استدلال به ذيل آيه و پاسخ به دو اشكالى كه بدان اشاره شد ، دو نكته را بيان مىكنيم .