خداوند متعال در قرآن كريم صريحاً دستور داده است كه حتّى به زنا نزديك نشويد « 1 » ، بلكه روايت ، به فرض دوم اشاره دارد ، كه آن غير از مطلق زنا و بالاتر از آن مىباشد ، اين كه زنا كننده ، آنقدر گستاخ و بىشرم باشد كه بخواهد نطفهء خود را در رحم زن اجنبيه قرار داده و موجب تكوين جنينى از حرام شود ؛ از اين روى اين شخص را به اشدّ عذاب در روز قيامت محكوم فرموده است . بنا بر اين ، اگر استقرار نطفه در رحم زن اجنبيّه محكوم به اين عذاب شد ، اين استقرار اطلاق دارد و فرقى نمىكند كه از راه مقاربت باشد ، يا با وسيله‌اى ديگر اين استقرار صورت گيرد تا منجر به ولد از حرام شود . به توضيح ديگر ، مىتوانيم از اين روايت مسئلهء زنا و مقاربت را الغاء خصوصيت كنيم و بگوييم اين روايت ملاك در مشمول اين نوع عذاب بودن را اين قرار داده كه كسى نطفهء خود را در رحم زن بيگانه قرار دهد . اگر ما بتوانيم بگوييم روايت براى زنا و مقاربت ، خصوصيت و موضوعيتى قائل نيست ، بلكه ملاك چنين گناه و معصيتى را فقط قرار دادن نطفه در رحم اجنبيّه مىداند ، در آن صورت براى جايى كه بين نطفهء اين مرد و زن تلقيح مصنوعى صورت بگيرد نيز استقرار نطفه صدق كرده و حرمت باقى است . با اين توضيح ، خود استقرار نطفه موضوعيت پيدا كرده و مشمول حكم شديدترين عذاب‌ها مىشود ، ولو آن كه از راه زنا نباشد ، مثل جايى كه اصلًا دخول و مقاربتى ميان زن و مرد اجنبى واقع نشود ، بلكه نطفهء مرد از راه غير طبيعى وارد رحم زن شود .

--> ( 1 ) . الإسراء ( 17 ) : 32 .