موضوعى داريم و استصحاب دليلى معتبر است ، امام عليه السلام مىفرمايد : فليحتط ، بايد احتياط كند . در اينجا تذكّر چند نكته لازم است : نكتهء نخست : اين گونه ادعاهاى زن از جمله امورى است كه لايُعرف إلّا مِن قِبَلها ، يعنى از امورى است كه فقط خود او مىتواند آن را تشخيص دهد ؛ خواهر رضاعى بودن ، در عدّهء ديگرى بودن يا حامله بودن ، در درجهء نخست تشخيص آنها به دست خود زن است . حال در اين گونه موارد امام عليه السلام يك بار حكم مىكند به عدم تصديق زن و در يك صورت حكم به احتياط مىكند . نتيجه اين مىشود كه بنا بر ادّعاى زن ، يك حكم ظاهرى محقّق مىشود ، و بنابر اصل استصحاب لازم مىآيد كه از اين ظاهر دست برداريم . پس آيا مىتوانيم بگوييم اين از موارد تعارض ظاهر و اصل است ؟ نكتهء دوم : اين روايت فقط مواردى را شامل مىشود كه منشأ شك زن و ادعاهاى اوست و مواردى را كه خود مرد شك كرده است را شامل نمىشود . به بيان ديگر : اگر مردى بخواهد با زنى ازدواج كند و خود مرد فى نفسه شك كند كه آيا اين زن خواهر رضاعى اوست يا نه ؟ و زن چنين ادّعايى نداشته باشد ، اين روايت چنين موردى را شامل نمىشود . نكتهء سوم : چه تفاوتى ميان قبل و بعد از دخول مىباشد كه اگر زن قبل از دخول ادّعا كند كه من خواهر رضاعى تو هستم ، احتياط لازم است ، امّا اگر بعد از دخول چنين ادعايى كند ، احتياط لازم نيست . آيا بعد از دخول عنوان خواهر رضاعى بودن منتفى مىشود ؟