لذا اين غفلت‌ها به يك مذكِّر و مربى نياز دارد كه آن مذكِّر و مربى ، انسان را - هرچند در برهه‌اى از زمان - از آن غفلت بيرون بياورد و يك حالت توجهى به انسان بدهد . « 1 » البته اين غفلت همان طوركه گفته شد از يك جهت مضرّ است ؛ اما به نظر من از بُعد ديگر ، يكى از نعمتهاى الهيه است ؛ چراكه اگر انسان هميشه متذكَر مصائب و حوادث - مخصوصاً حوادث غير قابل تحمَل باشد - ديگر هيچ گاه حالت نشاط و فراغ و راحتى برايش وجود نخواهد داشت . والسلام عليكم و رحمهء الله وبركاته

--> ( 1 ) . عنْ أَبِىجَعْفَرٍ الثَّانِى ( ع ) قَالَ : الْمُؤْمِنُ يَحْتَاجُ إِلَى خِصَالٍ : تَوْفِيقٍ مِنَ اللَّهِ وَ وَاعِظٍ مِنْ نَفْسِهِ وَ قَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُهُ . ( بحارالأنوار ، ج 72 ، باب 43 ، ص 65 ) امام هادى ( ع ) فرمود : مؤمن به چند خصلت نياز دارد : توفيق از خداوند و پند دهى از نزد خويش و پذيرش اندرز كسى كه به او اندرز دهد . - قَالَ الصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ 8 : مَنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَاعِظٌ مِنْ قَلْبِهِ وَ زَاجِرٌ مِنْ نَفْسِهِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ قَرِينٌ مُرْشِدٌ اسْتَمْكَنَ عَدُوَّهُ مِنْ عُنُقِه . ( أمالى الصدوق ، المجلس الثامن و الستون ، ص 441 ) هر كس پند دهى در دل خود نداشته باشد و خوددار نباشد و رفيق شفيق و ارشادگرى نداشته باشد ، دشمن را بر گردن خود سوار كرده است .