بنابراين ، هدف بسيارى از خلفاى اموى - خصوصاً معاويه « 1 » عليهم اللعنهء والعذاب

--> ( 1 ) . رُوِى أَنَّهُ لَمَّا قَدِمَ مُعَاوِيَهءُ بِالْكُوفَهءِ قِيلَ لَهُ : إِنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِى مُرْتَفِعٌ فِى أَنْفُسِ النَّاسِ ، فَلَوْ أَمَرْتَهُ أَنْ يَقُومَ دُونَ مَقَامِكَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتُدْرِكَهُ الْحَدَاثَهءُ وَ الْعِى فَيَسْقُطَ مِنْ أَنْفُسِ النَّاسِ وَ أَعْيُنِهِمْ فَأَبَى عَلَيْهِمْ وَ أَبَوْا عَلَيْهِ إِلَّا أَنْ يَأْمُرَهُ بِذَلِكَ فَأَمَرَهُ - فَقَامَ دُونَ مَقَامِهِ فِى الْمِنْبَرِ . . . فَقَامَ مُعَاوِيَهءُ فَخَطَبَ خُطْبَهءً عييبهء فَاحِشَهءً فَسَبَّ فِيهَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ( ع ) فَقَامَ إِلَيْهِ الْحَسَنُ بْنُ عَلِىٍّ ( ع ) فَقَالَ لَهُ وَ هُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ : وَيْلَكَ يَا ابْنَ آكِلَهءِ الْأَكْبَادِ ! أَوَ أَنْتَ تَسُبُّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ( ع ) وَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ( ص ) مَنْ سَبَّ عَلِيّاً فَقَدْ سَبَّنِى وَ مَنْ سَبَّنِى فَقَدْ سَبَّ اللَّهَ وَ مَنْ سَبَّ اللَّهَ أَدْخَلَهُ اللَّهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِداً فِيهَا مُخَلَّداً وَ لَهُ عَذَابٌ مُقِيمٌ ؟ ثُمَّ انْحَدَرَ الْحَسَنُ ( ع ) عَنِ الْمِنْبَرِ وَ دَخَلَ دَارَهُ وَ لَمْ يُصَلِّ هُنَاكَ بَعْدَ ذَلِكَ أَبَدا . ( الإحتجاج على أهل اللجاج ، ج 1 ، ص : 279 ) وقتى معاويه به كوفه آمد به او گفتند : حسن بن علىّ در نظر مردم بلند مرتبه است ، اگر او را وادار كنى در پايين منبرت خطبه بخواند و سخنرانى كند ، دستخوش غم و اندوه شده و در سخنرانى دچار عجز و ناتوانى مىگردد و از ديدگان مردم خواهد افتاد . معاويه مخالفت كرد ؛ ولى سود نبخشيد و ناچار پذيرفت ، پس آن حضرت با همان شرايط ، شروع به خطبه و سخنرانى كرد . . . پس معاويه برخاست و خطبه‌اى سست ، ضعيف و فاحشى ايراد كرد و در آن به اميرالمؤمنين ( ع ) دشنام داد ! آن گاه امام حسن ( ع ) خطاب به معاويه - كه بالاى منبر بود - فرمود : اى پسر هند جگر خوار ! آيا همچون تويى به اميرالمؤمنين ( ع ) دشنام مىدهد ؟ و حال آن كه رسول خدا ( ص ) فرموده است : هر كس على را دشنام دهد مرا دشنام داده و هر كه مرا دشنام دهد خداوند را دشنام داده و هر كه لب به سبّ خداوند گشايد او را تا ابد در جهنّم مقيم ساخته ، برايش عذابى هميشگى خواهد بود ، سپس آن حضرت رهسپار خانه‌اش شد و ديگر تا آخر عمر در آن مسجد نماز نگزارد .