در آن دعا از خداوند مىخواهد كه خودش وارث چشمش نباشد ، بلكه چشم وارث او باشد ؛ مقصود حضرت آن است كه تا من هستم ، از اين نعمتها محروم نشوم - به‌ويژه چشم - اين نعمت بزرگ الهى كه براى اهل علم ، نقش حياتى دارد تا انسان حيات دارد ، وجود داشته باشد . رسول اكرم ( ص ) در روايت معروف مىفرمايد : « مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ » . « 1 »

--> ( 1 ) . قَالَ النَّبِى عليه وآله السلام : مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ ثُمَّ عَلَيْكَ مِنَ الْعِلْمِ بِمَا لَا يَصِحُّ الْعَمَلُ إِلَّا بِهِ وَ هُوَ الْإِخْلَاص . ( بحارالأنوار ، ج 2 ، باب 9 ، ص 32 ) هر كس خود را شناخت پروردگارش را شناخته است ، پس [ از شناختن پروردگار از روى علم و دانش ] بر تو باد به علم و دانشى كه جز به وسيلهء آن ، عمل و كار درست نمىشود ، و آن اخلاص و پاكدلى است [ عمل از روى علم و دانش ؛ يعنى از روى اخلاص به جا آورده شود ، نه از روى ريا و خودنمايى ] .