و امّا آن كسى كه از ايستادن درحضور پروردگار خود ( براى حساب ) ترسيده و خويشتن را از خواهش نامشروع ، باز داشته است ، بدون شك بهشت جايگاه او است . انسان بايد نسبت به نفس خود برترى ، علوّ وآمريت داشته و نفس مأمور او باشد . به اين معنا كه نفس در كنترل انسان باشد « 1 » نه او در كنترل نفس . البته رسيدن به اين حالت بسيار مشكل است ؛ ولى براى پيمودن مسير كمال و سعادت ، بايد اين مشكلات را تحمل كرد و چاره‌اى جز اين نيست . صفت دوم : « وَ اشْتَدَّ جِهَادُهُ » ؛ جهاد و جنگ شديد و بىامان با نفس سركش است .

--> ( 1 ) . عَنِ الصَّادِقِ عَنْ أَبِيهِ 8 أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلِى بْنَ أَبِى طَالِبٍ أُتِى بِخَبِيصٍ ، فَأَبَى أَنْ يَأْكُلَهُ فَقَالُوا لَهُ : أَتُحَرِّمُ ؟ قَالَ : لَا وَ لَكِنِّى أَخْشَى أَنْ تَتُوقَ إِلَيْهِ نَفْسِى فَأَطْلُبَهُ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَهءَ ( أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِى حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها ) ( احقاف ، آيه 20 ) . ( بحار الأنوار ، ج 67 ، باب 45 ، ص 62 ) حضرت صادق از پدر بزرگوارش 8 نقل مىفرمايد كه : روزى حلواى شيرين و مطبوعى را به عنوان هديه ، خدمت أميرمؤمنان على ( ع ) آوردند . حضرت از خوردنش امتناع ورزيد . عرض كردند : آيا خوردن اين حرام است ؟ فرمود : خير . حرام نيست ؛ ولى مىترسم پس از خوردن ، نفس من به آن علاقه پيدا كند و در نتيجه به فكر به دست آوردن آن باشم ، سپس اين آيه را تلاوت فرمود : چيزهاى پاك و پاكيزه و لذت‌بخش را در دنيا صرف كرديد و از آنها بهره‌مند شديد .