به او اعتقاد نداشته باشند ، تصوّر كنند كه او انسان خوبى نبوده و درخلاف مسير الهى است ، اين شخص مىداند كه واقعيت مسرت انگيزى در او وجود دارد كه مردم اطلاعى از اين واقعيت ندارند ؛ بنابر اين نبايد جهل مردم او را در مورد خودش غمگين و محزون كند . البته لازم است كنار اين حديث ، تذكر دهم كه اگر چه معيار واقعى براى يك روحانى ، مطابقت با كتاب الله تعالى و قرار گرفتن در مسير احكام خداوند است ، اما جامعه بايد به روحانى به عنوان يك راهنما و تبلور رسول اكرم و ائمهء هدى : نگاه كند ؛ بنابراين ، انسان بايد مراقب شرايط ظاهرى هم باشد . همين جهالت‌هايى كه در همهء جوامع وجود دارد ، اقتضا مىكند براى پيشبرد هدف و موفقيت در تبليغ و ترويج احكام ، ظاهر و عمل روحانى به صورتى باشد كه جامعه نسبت به او بدبين نشود ؛ اگرچه اين امر موجب پذيرش محروميتهايى براى او باشد . البته اين مراقبتها براى ريا و اغفال مردم نيست . آن كسى كه باطناً بد است ، بگذاريد جامعه نسبت به او بدبين باشد ؛ اما آن كسى كه واقعاً خوب است ، بايد سعى كند نظر جامعه نسبت به او ، نظر بدى نباشد ؛ در سايهء عمل به قرآن كريم و دستورات دين مبين از حركات زننده پرهيز كرده ، متخلّق به رفتارى باشد كه مردم را به دين و روحانيت علاقه مند سازد تا بتواند از اين حسن نظر ، در مسير تبليغ و ترويج دين استفاده كند . پس روحانيان خيلى بايد مواظب دقائق و خصوصيات باشند ، حتى همين اعمال جزيى در روح مردم اثر مىگذارد به طورى كه گاهى مايهء شگفتى انسان مىشود . شما اين مطلب را آزمايش كنيد ؛ به طور مثال : سبقت به سلام ، امر مستحبى است كه هزينه‌اى هم ندارد . و چنين نيست كه موجب كسر شأن شود ؛ چراكه سيرهء پيامبر گرامى اسلام ( ص ) نيز اين بود . حال شما بنا بگذاريد كه با اغلب افرادى كه با آنان برخورد مىكنيد ، سبقت به سلام داشته باشيد ، اين عمل در روحيهء طرف مقابل شما تأثير فوق‌العاده‌اى دارد . اگر خود شما در كوچه اى با يك مرجع تقليد روبه رو شويد و آن انسان بزرگوار به سلام بر شما سبقت بگيرد ، اين عمل مستحب كه ظاهراً بسيار هم جزيى است ، به چه ميزان شما را تحت تأثير قرار مىدهد ؟ ! و در تشويق