قلب و باور باطنى است . و اين معنا با تقليد حاصل نمىشود . به عبارت ديگر ، آن چه انسان را به سعادت دنيا و آخرت مىرساند و او را از عذاب و هلاكت نجات مىدهد اعتقاد قلبى و ايمان جزمى است ، آن چه انسان را از فوايد دين ( كه قبلًا به آنها اشاره شد ) بهره‌مند مىكند تنها باور باطنى و يقين و اطمينان است و اين حالت و اين معنا جداى از عمل و تقليد است و به صرف گفته غير حاصل نمىشود ، لذا تقليد - كه عمل كردن به دستور مجتهد ، يا قبول قول غير بدون دليل و تعبّدى است - در اينجا جا ندارد . بلكه بايد گفت : ايمان و تحصيل علم و يقين به اصول دين از فضايل نفسانى است ، معرفت و اعتقاد به خدا و صفات كماليه او ، شناخت حجج الهى و وسائط فيض و ولاة امر ، كسب علم و يقين به معاد و رجوع الى اللَّه ، از كمالات انسانى و موجب خروج نفس از رذيله جهل و نادانى است و به حكم عقل تحصيل اين امور مطلوب و پسنديده و لازم است .