* دو ماه روزه گرفتن كه سى و يك روز آن بايد پىدرپى باشد . * سير كردن شصت فقير يا دادن يك مُدّ طعام « 1 » به هر يك از آنها . كسى كه كفّاره بر او واجب مىشود ، بايد يكى از كارهاى فوق را انجام دهد ، و چون امروزه « برده » به معناى فقهىِ آن يافت نمىشود ، مورد دوّم يا سوّم را انجام مىدهد و اگر هيچ يك از اينها برايش مقدور نيست ، بايد يا 18 روز روزه بگيرد و يا چند مدّ طعام ( به مقدارى كه مىتواند ) به فقير بدهد . و اگر هيچ‌كدام را نتواند انجام دهد ، هر قدر از اين دو را كه مىتواند عمل كند و اگر آن را هم نتواند انجام دهد ، بايد استغفار كند البته احتياط واجب آن است كه اگر بعداً بتواند ، كفّاره را بدهد . احكام قضا و كفّارهء روزه مسأله 386 : لازم نيست قضاى روزه را فوراً بجا آورد ، ولى بنابر احتياط واجب بايد تا رمضان سال بعد ، انجام دهد . مسأله 387 : انسان نبايد در بجا آوردن كفاره كوتاهى كند ، ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد و اگر چند سال بر آن بگذرد چيزى بر آن اضافه نمىشود . مسأله 388 : اگر به سبب عذرى مانند سفر ، روزه نگرفته و پس از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان سال بعد عمداً

--> ( 1 ) . مدّ طعام تقريباً ده سير ( 750 گرم ) گندم يا جو و مانند اينهاست .