قضاى آن را بجا نياورد ، بايد علاوه بر قضا ، براى هر روز يك مُدّ طعام به فقير بدهد و اگر با عذر قضاى آن را بجا نياورد بنابر احتياط واجب ، علاوه بر قضا بايد يك مُدّ طعام هم به فقير بدهد . مسأله 389 : اگر به سبب بيمارى نتواند روزه بگيرد و آن بيمارى تا رمضان سال بعد طول بكشد قضاى آن ساقط مىشود ، ولى بايد براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد . روزهء مسافر مسأله 390 : مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند ، نمىتواند در آن سفر روزه بگيرد ، ولى بايد قضاى آن را بجا آورد . و مسافرى كه نمازش را تمام مىخواند ؛ مثل كسى كه شغل او سفر است ، بايد در سفر روزه بگيرد . مسأله 391 : اگر روزه‌دار بعد از ظهر مسافرت كند ، بايد روزهء خود را تمام كند و صحيح است . مسأله 392 : اگر روزه‌دار پيش از ظهر مسافرت كند ، وقتى به « حدّ ترخّص » برسد ؛ يعنى به جايى برسد كه صداى اذان شهر را نشنود و ديوارهاى آن را نبيند ، بايد روزهء خود را باطل كند و اگر پيش از آن روزه را باطل كند ، علاوه بر قضا ، بنابر احتياط واجب كفّاره هم دارد . مسأله 393 : مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد ، ولى اگر براى فرار از روزه باشد ، مكروه است .