سپس نوبت به طبقهء بعدى رسيد كه از جملهء آنان حضرت امام خمينى رحمه الله ( م 1367 ه . ش ) و مرحوم آيت الله خويى ( م 1413 ) مىباشند . اين دو بزرگوار با دقّت و موشكافىهاى عالمانه علم اصول را رونقى تازه بخشيدند و در زمينهء مسائل اصولى ، نظريّات با ارزشى ارائه نمودند . پس از آن نوبت به بزرگان ديگرى رسيد كه از جملهء آنان فقيه اهل بيت عليهم السلام و اصولى متبحّر ، حضرت آيت الله العظمى فاضل لنكرانى « دام ظلّه » است . آيت الله العظمى فاضل لنكرانى « دام ظلّه » ، از شاگردان مبرّز مرحوم آيت الله بروجردى و حضرت امام خمينى رحمه الله مىباشند و در روش بحث اصولى ، تحت تأثير اين دو استاد بزرگوار خويش قرار گرفته‌اند . ايشان همانند استادان بزرگوار خود ، مطالب را از اصل مورد ملاحظه قرار داده و به ريشه‌يابى اساس آن مىپردازند . به‌همين‌جهت ، گاهى با مناقشه در اساس مسئله ، نوبت به فروع مترتب برآن نمىرسد . اما مبانى مهمى كه ايشان مبتكر آن بوده يا به تبعيّت از بزرگان ديگر اختيار كرده‌اند ، بسيار است كه در ذيل به بعضى از آنها اشاره مىكنيم : 1 - موضوع علم اصول : مشهور - كه از جملهء آنان محقّق قمى رحمه الله صاحب قوانين است - موضوع علم اصول را ادلّهء اربعه با وصف دليليت اين ادلّه مىدانند . صاحب فصول رحمه الله كلام مشهور و محقّق قمى رحمه الله را مورد اشكال قرار داده مىگويد : راه حلّ اين است كه وصف « كونها حجة » را از موضوع علم اصول برداشته و موضوع را « ذات ادلّهء اربعه » قرار دهيم . مرحوم آخوند با توجّه به اينكه موضوع علم را « جامع بين موضوعات مسائل آن علم » مىداند و ارتباط بين موضوع علم و موضوعات مسائل ، ارتباط بين كلّى و افراد و