تحصيل علوم و معارف قرآنى اشتغال داشتم ، با يك روحانى گرانقدر خوشنويس ممتاز - رحمة الله عليه - اتّفاق ملاقات روى آورد ، و گفت : يكى از آشنايان من كه در نجف اشرف مقيم است و اكنون مسافر است و در تهران بسر مىبرد و عازم مراجعت به نجف است ، از من خواست كه قصيده سيّد حميرى : « لأمّ عمرو باللوى مربع . . . » به فارسى ترجمه شود تا در روز مبارك عيد غدير خم كه در پيش است آن را در نجف به افراد اهل ولايت به رسم عيدى اهداء كند و همگان از آن بهره‌مند باشند ؛ من به ياد شما افتادم و اميد است كه اين احسان را بر ما دريغ نفرماييد . من از جان و دل پذيرفتم و در همان شب دراز آخر ماه آبان كه آن شب را بروز آورده‌ام بتوفيق إلهى آن قصيده غرّاء عائره را كه پنجاه بيت است « 1 » به نظم فارسى ترجمه كرده‌ام و فرداى همان شب به دو تقديم داشته‌ام . اينك نخست خود قصيده را از مجالس المؤمنين جناب قاضى نور اللّه شهيد - رضوان اللّه عليه - با تصحيح و اختلاف نسخ ابيات تقديم مىدارم ، و پس از آن ابيات فارسى ياد شده را ، تا چه قبول افتد و چه در نظر آيد : جناب قاضى مذكور در مجلس يازدهم كتاب ياد شده ( ط 1 - رحلى چاپ سنگى - ص 462 ) فرموده است : « السيد ابو هاشم اسماعيل بن محمد بن زيد بن ربيعة الحميرى - رحمه الله تعالى - ، سيادت او به معنى لغويست نه آن كه فاطمى يا علوى است . آورده‌اند كه دفاتر اشعار ميميه او يك شتر بار بوده . و در تذكره ابن معتزّ مذكور است كه سيد را چهار دختر بوده كه هر يك از ايشان چهار صد قصيده از قصائد او از برداشته - تا اين كه قاضى فرمايد : شيخ ابو عمرو كشّى - قدس سره - كه از مجتهدان شيعه اماميّه است در كتاب رجال از سهل بن ذبيان روايت نموده كه او گفته روزى به خدمت حضرت امام على بن موسى الرضا عليهما السلام رفتم پيش از آن كه ديگرى از شيعه او حاضر

--> ( 1 ) . در بعضى از نسخ 51 بيت ، و در بعضى از نسخ ديگر 54 بيت است .