فتّاح القلوب و منّاح الغيوب . دليل اوّل بر حركت در جوهر طبيعى : برهان « علّيت جوهر و معلوليت اعراض » است . دوم « ما بالعرض ينتهى الى ما بالذات » است . سوم « تابعيت اعراض در وجود و همه آثار و احكام به جوهر است » . چهارم « انقلاب ماهيت عرض به جوهر » است . پنجم « حركت تكاملى طبايع » است . ششم « سنخيت بين علت و معلول » است . هفتم « وضع و محاذات » است . هشتم « تشخص شىء به وجود » است . نهم « وصول به غايت » است . دهم « ربط متغيّر به ثابت » است . يازدهم « ربط حادث به قديم » است . دوازدهم « سكون جوهر طبيعى موجب انسداد باب عطاى الهى است » . سيزدهم « خروج شىء از قوه به فعليت به عدم امكان نحوه كون و فساد بلكه به نحوه حركت تدريجى جوهرى است » . چهاردهم « جسمانية الحدوث بودن نفس » است . پانزدهم « وحدت نفس ناطقه انسانى فوق وحدت عددى به وحدت حقه ظلّى و وحدت جمعى است » .