للجاحظ ، و كتاب النوادر لأبي القالي البغدادي ؛ و ما سوى هذه الأربعة فتبع لها و فروع عنها . ( ط مصر ، ص 553 ) . تبصره : در مقدمه ياد شده به جاى أدب الكاتب ، أدب الكتّاب آمده است و لكن ادب الكتّاب از محمد بن يحيى صولى ( متوفى 335 ه ) است نه از ابن قتيبه ، و اين غلط از طبع و نشر است نه از ابن خلدون . كلمهء 397 « كان » در اصطلاح نحات از افعال ناقصه است كه رفع اسم مىدهد و نصب خبر ؛ و طايفه حكيمان و عارفان آن را « كلمه وجوديه » گويند ، و از آن تعبير به « حرف وجودى » نيز مىكنند ، چنان كه شيخ اكبر در آخر فص موسوى فصوص الحكم گويد : « لأنّ « كان » حرف وجودي » . و شيخ رئيس در فصل چهارم از مقاله نخستين از فن سوم از جمله اولى در منطق شفاء گويد : « و الكلمات الوجودية هي كقولنا : صار يصير ، و كان يكون . . . » ( ط مصر ، ج 1 ، ص 28 و 29 ) ؛ چنان كه در علم منطق ، كان و اخوات آن را « ادات زمانى » گويند . متأله سبزوارى در لئالى فرموده است : و ما رأى الأديب فعلا ناقصا * ففي القضايا هو ربط خالصا زماني الأدات عند المنطقي * بين اصطلاح الفرقتين فرّق به نثر الدراري على نظم اللآلي ( ص 111 ) كه تعليقات نگارنده بر لآلى منتظمه متأله سبزوارى است رجوع شود . كلمهء 398 شيخ صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه فرموده است : ذكر شيخنا محمد بن الحسن بن احمد بن وليد ( رضي الله عنه ) عن سعد بن عبد الله أنه كان يقول : لا يجوز الدعاء في القنوت بالفارسية ؛ و كان محمد بن الحسن الصفار يقول : إنه يجوز و الذي أقول به : إنّه يجوز لقول أبي جعفر الثاني عليه السّلام - أي الإمام