في الجنّة » « 1 » يعنى كسى يك بيت شعر درباره ما بگويد خداوند براى او بيتى در بهشت بنا مىكند . و نيز آن امام به حق ناطق فرموده است : « من أنشد في الحسين ( عليه السلام ) بيتا من شعر فبكى أو تباكى فله الجنّة » « 2 » . يعنى كسى در ماتم سالار شهيدان امام حسين ( عليه السلام ) بيتى سرود ، پس گريست ( اگر فعل « بكى » از تبكيه باشد بدين معنى است كه ديگران را به گريستن برانگيخت ) ، و يا خود را به گريه زد ، مر او را بهشت است . ثقه جليل ريّان بن شبيب گفت : در روز اول محرّم بر امام ابى الحسن رضا ( عليه السلام ) وارد شدم ، به من فرمود : اى پسر شبيب آيا روزه دارى ؟ گفتم : نه . گفت : اين روز روزى است كه زكرياى پيامبر در آن پروردگار خود را خواند و گفت : رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ « 3 » يعنى اى پروردگار من مرا از نزد خويش ذرّيتى پاك ببخش همانا كه تو دعا را شنونده‌اى ، پس خداى تعالى دعاى او را مستجاب كرد ، و ملائكه را فرمود تا زكريا را در حالتى كه وى در محراب ايستاده بود و نماز مىگزارد ندا كردند كه خداوند ترا به يحيى مژده مىدهد . پس هر كس اين روز را روزه بدارد و خداى تعالى را بخواند خداى تعالى او را اجابت كند چنان كه زكريا را . آنگاه گفت اى پسر شبيب محرم آن ماه است كه مردم جاهليت در گذشته حرمت آن ماه را نگاه مىداشتند ، اما اين امت نه حرمت ماه را شناختند و نه حرمت پيمبر خود را . و در اين ماه ذريه او را كشتند ، و زنان او را اسير كردند ، و اثاث او را به تاراج بردند ، خداوند هرگز آنان را نيامرزد . اى پسر شبيب اگر براى چيزى گريه خواهى كرد براى حسين بن على بن ابى طالب گريه كن براى آن كه او را مانند گوسفند ذبح كردند ، و هيجده مرد از خاندان او با او

--> ( 1 ) و ( 2 ) - سفينة البحار ، مادهء بيت ، ج 1 ، ط 1 ، ص 116 . ( 3 ) - آل عمران ، آيه 39 .