به هيچ‌گونه لواحق اعتبارى نمىباشد و اصلا تركيب و كثرت در آن راه ندارد و اين مقام لا اسم و لا رسم است ؛ زيرا كه اسم ذات مأخوذ با صفتى و نعتى است يعنى متن ذات و عين آن به اعتبار معنايى از معانى خواه آن معانى وجوديه باشند و خواه عدميه اخذ شوند ، آن معنى را صفت و نعت مىگويند : و ان شئت قلت ذات با اعتبار تجلىاى از تجلياتش اسم است چون رحمن و رحيم و راحم و عليم و عالم و قاهر و قهار كه عين ذات مأخوذ به صفت رحمت و علم و قهر است و اسماى ملفوظه متداوله اسماى اين اسماى عينىاند . فرق اين دو تعبير اين است كه اوّل چون حقيقت وجود مأخوذ به تعينى از تعينات صفات كماليه او است اسم ذاتى است و دومى كه ذات باعتبار تجلى خاصى از تجليات الهيه اخذ شده است اسم فعلى است كه تفصيل آن خواهد آمد . از اين بيان مذكور در تعريف اسم ، مراد رواياتى كه از اهل بيت عصمت وارد شده است كه اسم غير مسمّى است ، و نيز مراد اهل تحقيق در صحف عرفانيه كه اسم ، عين مسمى است معلوم مىگردد كه هم غير صحيح است و هم عين صحيح است . عارف جندى در رساله‌اش گويد : مقتضى الكشف و الشهود ان الاسم اللّه ليس عين المسمى من جميع الوجوه بل من وجه كسائر الاسماء « 1 » اين كلام جندى ناظر به مقام واحديت است نه احديت . علامه قيصرى در اوّل شرح فص آدمى فصوص الحكم گويد : ان جميع الحقايق الاسمائية فى الحضرة الأحدية عين الذات و ليست غيرها ، و فى الواحدية

--> ( 1 ) ص 333 ، مصباح الانس ، چاپ سنگى .