عينها من وجه و غيرها من آخر « 1 » يعنى عينها من وجه المصداق و الوجود ، و غيرها من وجه المفهوم و الحدود . و نيز مراد از توقيفيّت اسماء الهيه در منظر اعلاى اهل معرفت دانسته مىشود چنان كه صائن الدين على بن تركه در تمهيد القواعد كه در شرح رساله قواعد التوحيد جدّ او ابو حامد محمّد تركه است افاده فرمود كه : انّ لكل اسم مبداء لا يظهر ذلك الا فى موطن خاص من مواطن تنوعات الذات و مرتبة مخصوصة من مراتب تنزلاتها لا يطلق ذلك الاسم عليه الا بذلك الاعتبار و هذا معنى من معانى ما عليه ائمة الشريعة رضوان اللّه عليهم ان اسماء الحق توقيفية . « 2 » توضيحا گوييم : اسماء ، حقايق عينيه‌اند كه ظهورات و بروزات تجليّات هويت مطلقه‌اند و اين هويت مطلق وجود و وجود مطلق به اطلاق سعى كلى است كه صمد است يعنى لا جوف و لا خلاء له ، و از اين ظهور و بروز تجلى تعبير به اسم مىشود و به حسب غلبه يكى از اسماء در مظهرى آن مظهر به اسم آن غالب ناميده مىشود . قيد غلبه را از اين جهت آورده‌ايم كه هر كجا سلطان وجود نزول اجلال فرمود ، جميع عساكر اسماء و صفات در معيت او هستند كه از لوازم اويند جز اين كه اين لوازم در بعضى از مظاهر ظاهر و در بعضى باطن‌اند . چنان كه در بعد بحث تفصيلى آن خواهد آمد . اسم بر دو قسم است : يكى اسم تكوينى عينى خارجى كه همان شأنى از

--> ( 1 ) ص 62 . ( 2 ) ص 78 ، چاپ سنگى .