مطرز اوراق گويد : اگر نظر اصحاب كمون بر مبناى اين رأى سديد و قول ثقيل باشد فنعما هو . و دور نيست كه قدماى حكماء براين محمل سخن رانده باشند و لكن متأخران به ظاهر گفتارشان رفته و بر آن اعتراض نموده و طعنها وارد كرده باشند چنان كه نظائر آن بسيار است و ورود در تفصيل موجب تطويل و خروج از موضوع رساله مىشود . اسماى حسنى كه خارج از حدّ احصايند ، تعينات شئون الهى و خصوصيّات نسب علميه و صور عينيه او هستند كه عين ، ظاهر او سبحانه ، و شأن باطن او تعالى شأنه است ؛ چه اين كه حق به حسب عين احدى ، و به حسب اسماء ، كثير است و كون در لسان صدق اين فريق جمع بين آن دو است و انسان كامل كه جامع آثار كل اسماء است ، كون جامع است كه مرآة جامع بين صفات قدم و حدثان يعنى برزخ بين وجوب و امكان است . تجلى حق متحقق به كمال ذاتى ، متوقف بر ظهور است ، هر چند به حسب ذاتش منزّه از استكمال به مصالح و اغراض و غنى از عالمين است . و مظهر اتمّ آن ، مربوب اسم شريف اللّه است كه قبله و قدوه جميع اسماء و غايت حركت وجودى و ايجادى و كمال عالم كونى طبيعى و مقصد نهائى قوافل نشئه عنصرى ، اعنى انسان كامل است كه آخر مظاهر است و از اينجا غرض و سر ياد شده حاصل گردد ، فافهم . فيض الهى منقسم به اقدس و مقدس است و مقدس مترتب بر اقدس است چه اقدس عبارت از تجلى حبى ذاتى موجب وجود اشياء و استعدادات آنها در حضرت علميه است چنان كه خود فرمود ، كنت كنزا مخفيا فاحببت ان اعرف . و فيض مقدس عبارت از تجليات اسمائيه است كه موجب ظهور آنچه را كه استعدادات اعيان ثابته در خارج اقتضاء دارد مىباشد .