از كوهها محكم‌تر و از كهكشانها بزرگتر و استوارتر است ، كلام اللّه ، قائم به حق است ، پس جانى كه شهر علم شده است آن جان بهشت است . اين يك حرف و يك اصل و كلامى كه از بطنان عرش وحى و رسالت و ولايت نازل شده است ، و خلاصهء آن اين كه : حكمت بهشت است ، و جانى كه حكمت اندوخته است بهشت است ، و مدينه حكمت است ، و ولايت در اين بهشت است . در حديث دوم ، جناب وصىّ حضرت امير المؤمنين على عليه السلام ، به فرزندش ابن حنفيّه وصيت مىكند و مىفرمايد : فرزندم ، قرآن عهد خدا است ، مبادا شب و روز بر تو بگذرد و به اين عهد الهى سرى نزنى و از عهد اللّه غافل بمانى . قرآن عهد اللّه است و از اين عهد اللّه غافل مباش ، و بر هر مسلمان واجب است كه هر روز در عهد او بنگرد هرچند در پنجاه آيه . لاأقل شب و روزى پنجاه آيه را با نظر و تدبّر قرائت كند . در ذيل حديث فرمود : فرزندم : بدان كه درجات بهشت بر عدد آيات قرآنست ، و چون روز قيامت شود به قارى قرآن گفته مىشود بخوان و بالا برو ، در بهشت بعد از نبيّين و صدّيقين كسى به حسب درجه برتر از قارى قرآن نيست . گوهر معرفت آموز كه با خود ببرى * كه نصيب دگرانست نصاب زر و سيم غرضم اين است كه اين دو حديث را كنار هم بگذاريم ، تا در نتيجه به درجات بهشت و مائده‌هاى « مأدبة اللّه » ، يعنى قرآن كريم ، و اطوار و شئون ارتقا و اعتلاى نفس ناطقه انسانى ، آشنا شويم . حديث اول فرمود : من مدينه حكمتم و حكمت بهشت است ، پس جانى كه شهر حكمت است خود بهشت است . و حديث دوّم فرمود : درجات بهشت به عدد آيات قرآنست . و قرآن حكيم است پس بهشت است و آيات او حكمت‌اند ، پس بهشت‌اند ، پس درجات بهشت به عدد آيات قرآنند . حال هركس صحيفهء وجود خود را مطالعه كند و به بيند تا چه پايه بهشت است .