الذين تتوفيهم الملائكه ظالمى انفسهم فالقوا السلم ما كنا نعمل من سوء بلى ان الله عليم بما كنتم تعملون ( نحل 29 ) كسانى كه ملائكه ارواحشان را قبض مى كنند ، در حالى كه ستمكار به نفس خود بودند ، پس سر تسليم پيش نهند كه ما بد نكرديم ، آرى بد كرده ايد همانا خداوند به آنچه كرده ايد دانا است الذين تتوفيهم الملائكه طيبين يقولون سلام عليكم ادخلوا الجنه بما كنتم تعملون ( نحل 33 ) كسانى كه ملائكه ارواحشان را قبض مى كنند در حالى كه پاكيزه بودند ، ملائكه مى گويند سلام بر شما داخل بهشت شويد به آنچه كه عمل كرده ايد قل يتوفيكم ملك الموت الذى و كل بكم ( السجده 11 ) حتى اذا جاء تهم رسلنا يتوفونهم قالوا اين ما كنتم تدعون من دون الله ( اعراف 37 ) ولو ترى اذ يتوفى الذين كفروا الملائكه يضربون وجوههم وادبارهم وذوقوا عذاب الحريق ( انفال 50 ) حتى اذا جاء احدكم الموت توفته رسلنا وهم لايفرطون ( انعام 62 ) غرض اينكه در اين آيات و نظائر آنها توفى نفوس به ملائكه كه رسل الهى اند ، و به ملك الموت نيز تعبير شده است ، اسناد داده شده ، و با اينكه خداوند توفى را به آنان نسبت داده است در عين حال فرمود : الله يتوفى الا نفس حين موتها و التى لم تمت فى منامها ( الزمر 42 ) و نيز فرمود : و الله خلقكم ثم يتوفيكم ( نحل ، 16 ) پس لازم ا ست كه تدبر به سزا در جمع مانند اين دو قسم آيات شود كه در قرآن كريم نظائر آنها بسيار است تا دانسته شود كه در هر موطن ، منشا اثر و معطى كمال و فاعل على الاطلاق حق سبحانه و تعالى است و لا فاعل الا الله ، و لا مؤثر فى الوجود الا الله و در عين حال نسبت به كثرات كه مظاهر و مجالى اند محفوظ بوده باشد اين انسان كامل فانى در توحيد حضرت عيسى بن مريم است كه در عين مشاهدت كثرت ، فانى در توحيد است كه مى گويد : فلما توفيتنى كنت انت الرقيب عليهم ( مائده 118 )