طواف را بايد متوالى هم بجا آورد به موالات عرفيه . و چون طواف انجام گرفت در پشت مقام ابراهيم دو ركعت نماز به نيّت نماز طواف بجا مىآورى و اين نماز واجب است . و بدين‌گونه نيّت مىكنى كه : « نماز طواف عمره تمتّع حجّة الاسلام بجا مىآورم قربة الى اللّه تعالى » . و بين نماز طواف با طواف فاصله نباشد يعنى عرفا گفته شود كه نماز را بعد از طواف بجا آورده است . و در اين نماز يعنى در قرائت و اداى كلمات و مخارج حروف بايد خيلى دقّت شود . و در قرائت اين نماز مخيّرى بين جهر و اخفات ، هر نحوه بخوانى صحيح است . و چون از نماز طواف فارغ شدى ، براى سعى بين صفا و مروه مىروى و سعى هم از واجبات عمره است و ركن است . و ابتداء از كوه صفا مىكنى و به سوى مروه مىروى كه بايد رو به سوى مروه باشد . و همچنين از مروه به صفا مىروى و بايد رو به سوى صفا باشد . از صفا به مروه يك شوط است و از مروه به صفا يك شوط ، و هم‌چنين ، پس شوط هفتم به مروه تمام مىشود كه بازگشتن به صفا ندارد ، در صفا پاشنهء پا را به كوه بچسباند ، و همچنين در مروه انگشتان پا را به كوه برساند ، بلكه چه بهتر كه براى حصول يقين از پله‌هاى صفا و مروه هم بالا رود ، چه در آغاز و چه در انجام . و در وقت شروع بدين‌گونه نيّت مىكند ، « سعى ميان صفا و مروه عمرهء تمتّع حجّة الاسلام بجا مىآورم قربة الى اللّه تعالى » و در صورت خستگى مىتوانيد كه اندكى در مبدأ و منتهى يعنى در صفا و مروه در هر شوطى استراحت كنيد ولى زياد فاصله نشود كه مبادا عرفا توالى به هم بخورد . و در اثناى سعى بدون عذر عقلانى توقّف نكند و ننشيند . و سعى كن كه در سعى با سكينه و وقار باشى . و چون شوط هفتم تمام شد كه به مروه منتهى مىشود بايد تقصير كنى . و آن چنانست - يعنى مقصود از اين تقصير اين است - كه مقدارى از موى سر و شارب و