فصل اول در حقيقت ملك و تمثل آن براى انسان ، و در بيان وحى است سزاوار است كه بدوا كلماتى چند از قرآن كريم كه معيار حق و ميزان صدق است و از اهل بيت عصمت و رسالت كه هم موازين قسطاند در وصف ملائكه نقل كنيم تا خواننده را هم مزيد بصيرت و اطمينان‌خاطر بود و هم بداند كه امهات مطالب عقلى همه از فروغ مشكات نبوت است كه به قول جناب صدر المتالهين قدّس سرّه : تبا لفلسفة لا تطابق قوانينها قوانين الشريعة . « 1 » قوله سبحانه : وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ بِالْبُشْرى قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ « 2 » . در اين آيه كريمه ملائكه را رسولان خود معرفى كرده است كه الوكت رسالت است . و ديگر اينكه در وصف و تعريف آنها فرمود : كه ابراهيم عليه السّلام ديد دست ايشان به گوساله بريان شده نمىرسد . پس اين آيت گويد كه ملائكه رسل الهىاند و غذاى مادى نمىخورند . اين قرآن كلام حق است كه مىفرمايد : ملائكه غذاى مادى نمىخورند ولى در اول باب هجدهم سفر تكوين تورات آمده است كه : ابراهيم بسوى رمه شتافت و

--> ( 1 ) . اسفار ، ج 4 ، ط 1 ، ص 75 . ( 2 ) . هود / 71 .