[ شيوه نگارنده ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ * خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ عَلَقٍ * اقْرَأْ وَ رَبُّكَ الْأَكْرَمُ * الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ * عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ نگارنده را شيوه و برنامه اين بود كه هرگاه از حوزهء علميهء تهران يا قم به آمل مىآمد با دوستانى در آنجا ، چند حلقهء تدريس و تحقيق داشت . اين دروس معارف عقلى و اصول علمى كه چشمه‌هايى از منبع حيات لايزالى ، و گوهرهائى از خزائن وسائط فيض الهى است ، اثرى است كه از بركت محفل آن تشنگان آب زندگانى ، به رشتهء نوشته درآمد . مثنوى را چون تو مبدأ بوده‌اى * گر فزون گردد تواش افزوده‌اى همّت عالى تو اى مُرتجى * مىكشد اين را خدا داند كجا كان لِلّه بوده‌اى در ما مَضى * تا كه كان اللّه له آمد جزا هركش افسانه بخواند افسانه‌ايست * و آن كه ديدش نقد خود فرزانه‌ايست اميد است كه مردم صاحب‌نظر را اثرى مؤثر و مستعدين را مادبه‌اى با فائده و مائده‌اى با عائده بوده باشد . افتتاح آن ، پنجشنبه سوم محرم هزار سيصد و نود و پنج هجرى قمرى مطابق بيست و ششم ديماه هزار و سيصد و پنجاه و سه هجرى شمسى بود . در اين دروس معرفت نفس اعنى خودشناسى ، طريق معرفت به ماوراى طبيعت و به خداشناسى است كه مرآت و مرقات جميع معارف است ؛ وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ .