گروهى مىخواستند با اين بهانه به تضعيف اسلام و پيامبر صلى الله عليه و آله و ايجاد شكاف در صفوف مسلمين بپردازند كه پيامبر صلى الله عليه و آله با اين لحن شديد در مقابل آنها موضع گيرى فرمود . * * * ( ( 243 ) ) أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لايَشْكُرُونَ آيا نديدى جمعيتى را كه از ترس مرگ ، از خانه‌هاى خود فرار كردند ؟ و آنان هزارها نفر بودند ( كه به بهانهء بيمارى طاعون ، از شركت در ميدان جهاد خوددارى نمودند ) . خداوند به آنها گفت : بميريد ! سپس خدا آنها را زنده كرد ؛ خداوند نسبت به بندگان خود احسان مىكند ؛ ولى بيشتر مردم ، شكر ( او را ) به جا نمىآورند . شأن نزول : احياى مردگان در يكى از شهرهاى « شام » بيمارى طاعون راه يافت و با سرعتى عجيب و سرسام‌آور ، مردم يكى پس از ديگرى از دنيا مىرفتند در اين ميان عدهء بسيارى به اين اميد كه شايد از چنگال مرگ رهائى يابند آن محيط و ديار را ترك گفتند . از آنجا كه آنها پس از فرار از محيط خود و رهائى از مرگ در خود احساس قدرت و استقلالى نموده و با ناديده گرفتن ارادهء الهى و چشم دوختن به عوامل طبيعى دچار غرور شدند . پروردگار ، آنها را نيز در همان بيابان با همان بيمارى نابود ساخت . از بعضى روايات استفاده مىشود : اصل آمدن بيمارى مزبور در اين سرزمين به عنوان مجازات بود ؛ زيرا پيشوا و رهبر آنان از آنان خواست كه خود را براى مبارزه آماده كنند و از شهر خارج گردند آنها به بهانهء اين كه در محيط جنگ مرض طاعون است از رفتن به ميدان جنگ خوددارى كردند ، پروردگار آنها را به همان چيزى كه از