هيچ مانعى ندارد كه همهء شأن نزول‌هاى فوق براى آيه ثابت باشد ، و آيه ، هم ناظر به مسألهء تغيير قبله باشد ، هم خواندن نماز نافله بر مركب ، و هم نماز واجب به هنگام نشناختن قبله . از اين گذشته اصولًا هيچ آيه‌اى اختصاص به شأن نزول خود ندارد ، و مفهوم آن بايد به صورت يك حكم كلّى در نظر گرفته شود و اى بسا از آن احكام گوناگونى استفاده شود . * * * ( ( 120 ) ) وَ لَنْ تَرْضى عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لَا النَّصارى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ ( ( 121 ) ) الَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ هرگز يهود و نصارى از تو راضى نخواهند شد ، تا ( تسليم خواسته‌هاى آنها شوى ، و ) از آئين ( تحريف يافتهء ) آنان ، پيروى كنى . بگو : « هدايت ، تنها هدايت الهى است » ! و اگر ازهوى و هوس‌هاى آنان پيروى كنى ، بعد از آن كه آگاه شده‌اى ، هيچ سرپرست و ياورى از سوى خدا براى تو نخواهد بود . كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده‌ايم ( يهود و نصارى ) آن را چنان كه شايسته است مىخوانند ؛ آنها به پيامبر اسلام ايمان مىآورند ؛ و كسانى كه به او كافر شوند ، زيانكارند . شأن نزول : ملّت‌هاى لجوج در شأن نزول آيهء اوّل از « ابن عباس » چنين نقل شده : يهود « مدينه » و نصاراى « نجران » انتظار داشتند : پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همواره در قبله با آنها موافقت كند ، هنگامى