أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ براى هيچ بشرى سزاوار نيست كه خداوند ، كتاب آسمانى و حكم و نبوت به او دهد سپس او به مردم بگويد : « غير از خدا ، مرا پرستش كنيد » ! بلكه ( سزاوار مقام او ، اين است كه بگويد : ) مردمى الهى باشيد ، آن گونه كه كتاب خدا را مىآموختيد و درس‌مىخوانديد ! ( و غير از خدا را پرستش نكنيد ! ) و نه اين كه به شما دستور دهد كه فرشتگان و پيامبران را ، پروردگار خود انتخاب كنيد . آيا شما را ، پس از آن كه مسلمان شديد ، به كفر دعوت مىكند ؟ ! شأن نزول : توطئه‌اى براى بدنامى دربارهء اين دو آيه دو شأن نزول ذكر كرده‌اند : در شأن نزول نخست آمده : كسى نزد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آمده اظهار داشت ما به تو همانند ديگران « سلام » مىكنيم در حالى كه به نظر ما چنين احترامى كافى نيست تقاضا داريم به ما اجازه دهى امتيازى برايت قائل شويم و تو را سجده كنيم ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : « سجده براى غير خدا جايز نيست ، پيامبرِ خود را تنها به عنوان يك بشر احترام كنيد ولى حق او را بشناسيد و از او پيروى نمائيد » ! « 1 » دوم اين كه : يكى از يهوديان به نام « ابو رافع » به اتفاق سرپرست هيئت اعزامى « نجران » در « مدينه » روزى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده ، اظهار داشتند : آيا مايل هستى تو را پرستش كنيم و مقام الوهيت براى تو قائل شويم ؟ ! ( شايد آنها مىپنداشتند : مخالفت پيغمبر صلى الله عليه و آله با الوهيت مسيح به خاطر اين است كه خود او سهمى از اين موضوع ندارد ، بنابراين اگر او را به مقام الوهيت همچون مسيح بپذيرند ، از مخالفت خود دست بر مىدارد و شايد هم اين پيشنهاد توطئه‌اى براى بد نام كردن پيامبر صلى الله عليه و آله و منحرف ساختن افكار عمومى از او بود ) .

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « بحار الانوار » ، ج 9 ، ص 71 و ج 25 ، ص 262 ؛ « درّ المنثور » ، ج 2 ، ص 47 ؛ « اسباب نزول الآيات » واحدى نيشابورى ، ص 74 .