خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد . اين گزينش ، خود دليل بر معصوم بودن اين رهبران است ؛ زيرا گزينش براى رهبرى بدون عصمت ، موجب نقض غرض است . امّا در مورد يونس عليه السلام منظور از « لن نقدر عليه » اين نيست كه او گمان كرد خداوند قادر بر ( مجازات ) او نيست ، بلكه به معناى اين است كه او گمان كرد خداوند بر او تنگ نمى گيرد ( و ترك اولايى نكرده است ) ، همان گونه كه در آيهء ديگر قرآن آمده : « و امّا اذا ما ابتليه فقدر عليه رزقه . . . » « 1 » ( امّا هنگامى كه خداوند انسان را مبتلا سازد و روزى را بر او تنگ بگيرد . . . ) ؛ زيرا اگر او گمان كرده بود خداوند قادر بر ( مجازات ) او نيست ، كافر مى شد ( و كفر از ساحت مقدس انبيا به دور است ) . امّا در مورد يوسف عليه السلام منظور اين است كه زليخا قصد كام گيرى از يوسف كرد و يوسف قصد قتل وى نمود ، اگر او را زياد تحت فشار براى عمل خلاف عفت قرار دهد ( چرا كه فوق العاده از اين پيشنهاد ناراحت شده بود ) ، امّا خداوند ( در حق او لطف كرد و ) او

--> ( 1 ) . فجر / 16 . .